Column

Las Vegas & Best Friends Dogtown

Best Friends Animal society

Vlak bij Kanab in Utah bevindt zich Best Friends, de grootste sanctuary van de United States, misschien wel van de wereld. Er bevinden zich continue zo'n 2000 dieren in de sanctuary, waaronder 600 tot 800 honden. De sanctuary is gelegen in de prachtige Angel Canyon en strekt zich uit over 33.000 hectare. De dieren zijn verdeeld in groepen als Dogtown, Cat world, Parrot Garden, Bunny House enz. De honden bevinden zich in Dogtown, inmiddels over twee locaties verdeeld. Zij verblijven in zg. Octagons, 8 hoekige binnen- en buitenverblijven. Meestal zitten er 2 a 3 honden samen in een verblijf. De hondenafdeling van Best Friends heeft op National Geographic Channel een eigen programma. Deze show, of liever gezegd, de aankondiging ervan was mijn eerste kennismaking met Dogtown. Mijn interesse was gewekt en ik ging op zoek op internet naar meer informatie. Best Friends animal society voert een "no kill" beleid. Eenmaal opgenomen kan het dier er rekenen op een thuis voor de rest van zijn of haar leven. Natuurlijk doet men er alles aan om mensen te vinden die de dieren een goed tehuis kunnen aanbieden. Lukt dat niet, omdat het dier om wat voor reden ook niet adopteerbaar is, dan kunnen ze bij Best Friends rekenen op een veilig tehuis en optimale zorg. Op de website zag ik dat bezoekers ook welkom zijn en dat er tevens de mogelijkheid was om vrijwilligerswerk te doen. 800 Honden en Utah, dat leek me een perfecte combinatie en ik stuurde daarom gelijk een meeltje om me aan te melden als volunteer. Ik kreeg al snel een meeltje terug dat er erg veel aanmeldingen waren en dat het even kon duren voordat de mijne in behandeling kon worden genomen maar dat ik "more than welcome" was. Na een goede maand kreeg ik dan opnieuw een mail van de volunteer coordinator met daarin allerlei informatie en tevens mijn "werkrooster". Ik zou me vrijdagochtend melden om eerst een introductie video te zien te krijgen, daarna een tour over het terein, het afhandelen van het papierwerk en s'middags starten met de werkzaamheden. Ik zou me vier dagen gaan bezighouden met het uitlaten van de honden, poep scheppen, schoonmaken enz. enz.

Aruba-Atlanta_Las Vegas

De planning was om via Atlanta naar Las Vegas te vliegen, daar 3 dagen te blijven en dan te verkassen naar Kanab, een plaatsje op 30 mijl van Zion National Park gelegen. De wekker ging vanmorgen om half zes dus bijna onze normale tijd. Max zat me al om kwart over vijf aan te kijken. Hij had gisteren al lang in de gaten dat er iets op handen stond. Toen de koffers tevoorschijn kwamen en vreemde kleren uit de kast werden getrokken werd hij onrustig en bleef hij druk om me heen draaien. Op de airport staat al een aardige rij voor het loket van Delta Airlines. Het inchecken gaat echter snel en daarna begeef ik me naar de customs. De Arubanen doen ditmaal niet moeilijk. Geen gezeur over de verblijfsvergunning en ik hoef zelfs geen formuliertje in te leveren. Heb ik dus voor niks al in zitten vullen. Daarna koop ik eerst een pen (vergeten) om de Amerikaanse formulieren in te vullen. Ik vergeet de helft van de achterkant in te vullen en wordt dus gelijk teruggestuurd. Ik vul de rest in en passeer de Amerikaanse douane. Ditmaal worden er vingerafdrukken van alle vingers genomen. De dame achter de bali spreekt zelfs een paar woordjes nederlands tegen me ! Ruim een uur na aankomst neem ik plaats bij de gate en drink een kopje koffie. We vertrekken keurig op tijd en dit stukje typ ik in het vliegtuig, op weg naar Atlanta. Ik begin honger te krijgen dus hopelijk kan ik daar wat te eten krijgen. We komen netjes op tijd in Atlanta aan en ik heb enkele uurtjes om wat te eten en wat rond te kijken. Atlanta is een grote airport dus vertier genoeg om de tijd door te komen. Ik eet een lekkere wrap en probeer gelijk even mijn simkaartje uit. Er blijkt maar 2 dollar beltegoed op te staan dus ik ben al gauw uitgebeld. Een mogelijkheid om het bij te vullen blijkt er niet te zijn op de airport. Wat dat betreft blijft het (mobiel) bellen in de States toch altijd wat problematischer dan ik gewend ben. Terwijl ik bij de gate zit te wachten, deelt een jongedame kaartjes uit. Ik wordt overgeslagen maar een medepassagier bemoeit zich ermee en regelt voor mij ook een kaartje. Er blijkt een wachtwoord op te staan waarmee je aan boord ter gelegenheid van een speciale actie gratis internet krijgt. Keurig op tijd weer, vertrekken we naar Las Vegas. Het internet wachtwoord werkt perfect en voor het eerst kan ik vanuit de lucht chatten en internetten. De tijd vliegt dus letterlijk en figuurlijk voorbij en voor ik het besef landen we alweer in "Sin City". Het is leuk om na 2 jaar van afwezigheid weer in Las Vegas te zijn. Al snel zit ik in de bus naar de car rental. Er wordt gelukig niet teveel gezeurd om me upgrades aan te smeren en kan al snel met mijn koffers naar de auto's. Daar blijken de kleintjes allemaal weg te zijn en ik krijg gratis een upgrade naar een 7 persoons minivan. Ik moet nog even hulp inroepen om de werking van de sleutel uitgelegd te krijgen, de moderne techniek groeit ook mij boven het hoofd. Ik plak mijn GPS op de ruit en ga op weg naar Circus Circus. Daar arriveer ik zonder problemen en al snel ben ik eindelijk op mijn kamer. Toch weer een lange dag achter de rug dus veel doe ik niet meer. Morgen weer een nieuwe dag !

Las Vegas....

Het weer is fantastisch en het is heerlijk om weer in de beschaafde wereld te zijn. Ik besteed de Vegas dagen voornamelijk aan het bezoeken van de diverse winkelcentra om eens uitgebreid te shoppen. Ik was nodig toe aan wat nieuwe kleren, soken en ondergoed dus ik sla flink in en ben de amerikanen dankbaar dat ik me qua gewicht niet veel zorgen hoef te maken. Alles bij elkaar mag ik een kilo of 70 meenemen daar doen ze niet moeilijk over, die Amerikanen. Natuurlijk bezoek ik ook de mega grote electronica zaak "Frys". Mijn begerige oog valt op de terrabyte grote harde schijven maar vooralsnog laat ik ze even voor wat ze zijn. Ook de Wal Mart bezoek ik meerdere malen. De winkels zijn zo mega groot dat je je in het paradijs waant als je normaliter aangewezen bent op de schamele kneut-winkeltjes op Aruba. Bij de "Best buy" koop ik een bluetooth oortje voor mijn telefoon. Tussendoor breng ik ook nog een bezoek aan de omstreden "Bodies" expositie. Op deze expositie staan geprepareerde lichamen van chineze terechtgestelden (zo wordt althans vermoed) tentoongesteld. De tentoonstelling is opgesteld in de grote pyramide van het Luxor hotel. Ik dwaal nog wat door het sfeervolle complex en bel even naar huis onder het genot van een kopje koffie bij de starbucks. Ook qua culinair gebied heb ik mijn horizon ditmaal wat verruimd. Na wat research op internet besloot ik het buffet in de Mirage eens een bezoek te brengen. Het is wat duurder dan het Circus Circus buffet maar nog steeds zeer betaalbaar (+/- $25). In een grote zaal staan rondom stalletjes opgesteld die een land culinair vertegenwoordigen. Qua kwaliteit en variatie is dit toch wel een stuk beter dan in CC. Ik doe me voornamelijk tegoed aan de aziatische lekkernijen. Het is onmogelijk om van alles wat te proeven dus ik was dan ook genoodzaakt om er de volgende dagen nogmaals naar toe te gaan. Ik geniet van het gemak waarmee alles in Vegas te doen is. Je kunt bij alle hotels gratis parkeren en alles is onder handbereik, zeker als je een auto ter beschikking hebt. Tussen de bedrijven door gooi ik af en toe nog wat in de gokautomaten maar die blijken nu ook allemaal in de economische crisis stand geprogrammeerd te zijn en brengen me geen geluk. Drie dagen geniet ik van het goede leven in Las Vegas. Morgen rustig opstaan en verder naar Kanab, naar de hondjes !!

Las Vegas - Kanab

De reis naar Kanab verloopt over bekend terein. Mijn nieuwe GPS doet het uitstekend. Alle wegwerkzaamheden worden netjes gemeld maar ik maak er geen omweg voor. De meesten stellen niet veel voor. Wel wordt ik door het Zion park heen geleid, ondanks dat ik ingesteld heb dat tolwegen vermeden moeten worden. Blijkbaar ziet de GSP dit niet als een tolweg. Het maakt ook niet zovel uit, het kaartje is 7 dagen geldig en ik had toch al een bezoek aan het park ingepland. De 3d plaatjes op de GPS zijn erg mooi in de bergen en canyons en ik kijk soms meer op de GPS dan naar buiten. Af en toe stop ik even langs de weg om een fotootje te maken. Tegen vieren arriveer in Kanab. Vlak voor het plaatsje ben ik reeds de borden van Best Friends gepasseerd. De GPS brengt me keurig voor de deur van mijn motel en ik meld me bij de recepsie. Die kunnen me in eerste instantie niet vinden en het blijkt dat ik er een beetje een zootje van gemaakt heb met de boeking. Men verwacht me pas de volgende dag en ook het aantal dagen klopt niet. Gelukkig is er nog een andere kamer vrij maar dan moet ik wel de volgende dag verkassen naar een andere kamer waar ik dan de rest van de dagen zal verblijven. Ik installeer me voorlopig op de kamer en verken daarna het stadje. Veel stelt het niet voor, een paar winkeltjes en restaurantjes. In de supermarkt sla ik wat etenswaar in en daarna begeef ik me weer naar mijn kamer. Ik meld me af bij het thuisfront en kijk wat televisie. Daarna slapen. Morgen moet er gewerkt worden !

Dogtown dag 1

Vanmorgen eerst alles weer in de koffers gepakt en alles in de auto geladen. Vanavond verhuis ik 3 kamers verderop. Bij de receptie haal ik koffie en samen met wat appelflappen uit de supermarkt vormt dat mijn ontbijt. Om 8.00 rijd ik weg om me om 08.15 te melden bij het welcome center van Best Friends. Ik wordt verwacht en om half negen krijgen ik een introductie video te zien in de video zaal. Daarna splitst de groep in tweeen voor de (gratis) tour. In luxe busjes worden we over het prachtige terein rond gereden en krijgen we uitleg over Best friends. Onderweg maken we een stop bij cats world en bij dog town. De beestjes zitten er allemaal erg netjes bij. Geen benauwde kooitjes maar ruime binnen en buiten verblijven. De honden twee aan twee. Na de tour krijgen we nog wat informatie en moet er wat papierwerk afgewerkt worden. Omdat ik pas om 13.15 bij Dogtown verwacht wordt rijd ik nog even terug naar Kanab om wat te eten en even Monique te bellen. Ik eet een broodje Subway en nutig daarna een lekker kopje cappuchino bij een koffie shopje. Daarna weer terug naar dogtown waar ik me bij het headquarter meld. We krijgen weer een video te zien, ditmaal speciaal gericht op de honden. Daarna wordt ik ingedeeld bij "The Garden". Ik krijg een kaart mee met daarop de route aangetekend. Allereerst is er echter een demonstratie van de hydrotherapie. Het lijkt me leuk om ook dat eens live te zien (ik heb het op tv gezien) dus ik ga eerst naar het fitness center. Een arm hondje met arthritis is de "pineut". Hij wordt in een grote bak gestopt met een tredmill. Vervolgens wordt de bak met warm water gevuld totdat de hond wat drijfvermogen heeft, Daarna moet hij 8 minuten rustig lopen terwijl hij constant brokjes gevoerd krijgt. Vervolgens wordt hij lekker afgedroogd op een zacht bedje en mag hij in de "droogkast". In deze hokjes worden de natte honden met warme lucht droog geblazen. Deze hond moet dit 3 keer per week. Daarna kijk ik nog even hoe de honden gewassen worden. Dit gebeurt ongeveer 1 maal per maand. Zoals ik later achter kom voelen alle honden dan ook even zacht en schoon aan. Heel anders dan de meeste honden die je op Aruba tegenkomt. Na de demo's begeef ik me naar de buurman om me eindelijk nuttig te maken. Ik meld me bij de verzorger en krijg "Aries" toebedeeld voor een wandeling. Meestal vinden de wandelingen s'ochtends plaats maar het is nog koel genoeg voor een middagwandeling. Voor de wandelingen zijn er trails uitgezet met vlaggetjes en stenen. Ik loop twee rondjes met Aries. Daarna is het voedertijd en help ik om de honden, die 2 aan 2 in een hok ziten van elkaar te scheiden. Dit gebeurt door 1 hond naar buiten te laten, een hond binnen en vervolgens de hondenpoortjes te sluiten door er schotten in te schuiven. Daarna krijgt elke hond zijn bak eten. Na het eten gaan de schotten weer weg en kunnen de honden weer in en uit. Daarna is het meeste werk gedaan. Ik loop nog wat hokken in om wat met de hondjes te keutelen, ofwel "socializen" zoals het hier genoemd wordt en ga daarna weer riching Kanab. Ik installeer me in mijn nieuwe onderkomen en kijk voldaan terug op een leuke dag.

Dogtown dag 2....

Na de gratis koffie en de appelflappen vanmorgen om 8.00 vertrokken naar Dogtown om me een kwartier later te melden bij het headquarter. Vandaag wordt ik ingedeeld bij "The Fairway", net als de Garden een unit bestaande uit twee octagons. S'morgens is wandeltijd en ik geef 6 honden hun dagelijkse wandeling, met sommigen loop ik zelfs twee rondjes. Mijn favourieten zijn Etna en Roscoe, allebei lieve honden. Elke hond is weer anders en de een ligt je duidelijk meer dan de andere. Elke hond wordt netjes voorgesteld voor de wandeling. In het begin is het nog frisjes maar de sweatshirt kan al snel uit. De eerste twee keer begin ik de trail op het verkeerde punt en ben ik veel te snel terug. Als ik later wel het goede startpunt neem, duurt een wandeling ongeveer 20 minuten. Zelf verbrand ik dus ook heel wat calorien deze ochtend. De meeste honden gaan door het lint als ze andere honden tegenkomen. Uit voorzorg stappen we dus maar even opzij als we andere honden passeren. Na het wandelprogramma rijdt ik naar Angels Place om aan te schuiven aan het vegetarisch buffet. Dat valt niet tegen, voor slechts 5 dollar eet je je buik op gezonde wijze vol. Na het eten besluit ik even het hondenkerkhof te bezoeken. Ik moet eerlijk zeggen dat er wel wat door je heen gaat als je over het kerkhof loopt en het constante gepingel van de wind gongen hoort. Het kerkhof is best groot en perfect bijgehouden. Daarna rijd ik even langs het welcome center om even in de shop te kijken. Inmiddels is het over enen en ga ik mezelf weer melden bij het headquarter. Ik heb besloten om Roscoe mee te nemen voor een "outing", d.w.z. een wandeling door de stad Kanab. Ik moet een formulier tekenen en wordt approved voor het meenemen van een hond. Ik krijg een drinkbak, een fles water, een deken en een poepzak uitgereikt. Daarna rijd ik terug naar de Fairway om Roscoe op te pikken. De mensen van de fairway vinden het awsome dat ik Roscoe meeneem en ook Roscoe is enthousiast. Ik leg de deken op de voorstoel maar Roscoe zoekt een plaatsje ergens achterin de auto. Eerst pakt hij nog gauw een lege koffiebeker met een servet erin. Ik pul de servet uit zijn bek maar als ik rij zie ik toch de beker nergens meer. Roscoe staat tussen de twee middenstoelen in. Later zit uit het raam te kijken. Ik parkeer de auto bij mijn motel en loop met Roscoe richting centrum. Hij is duidelijk exited maar loopt voorbeeldig naast me. Onderweg bel ik even met Monique en maar ik een fotootjes van Roscoe met mijn cellphone. Onderweg drinkt Roscoe wat water uit mijn flesje. Weer aangekomen bij de auto, spring hij achter in de kofferbak en drinkt hij wat uit zijn bakje. Daarna verplaats ik hem weer naar voren en rijden we terug. Al snel ligt Roscoe languit op de achterbank en hij komt er de hele weg niet meer van af. Voordat Roscoe weer zijn hok induikt maak ik nog wat foto's van hem. Ik kan daarna niet meer bij hem in het hok omdat hij samen met een hond zit waar de volunteers niet bij mogen. Er blijkt verder niet meer zoveel te doen en ik maak wat foto's en keutel wat met verschillende honden. Daarna doe ik in Kanab wat boodschappen en geef ik mijn voeten wat rust in het motel. Verder wat eten, tv kijken en op tijd naar bed. Morgen weer een werkdag voor de boeg !

Dogtown dag 3...

Na de koffie met appelflap weer vertrokken naar Dogtown. Vandaag word ik ingedeeld bij "Old friends", zeg maar het bejaardentehuis van Dogtown. Ofschoon het me eerst wat minder leek, blijkt het achteraf toch een van de leukste afdelingen te zijn. De wandelingen zijn aanzienlijk korter dan die van de andere afdelingen. Elke hond looopt zijn eigen combinatie van trails. Mijn eerste hond is nog redelijk actief en loopt twee trails. Daarna krijg ik Amos, een grote lobbes met een massieve kop. Na enkele meters gaat hij er al bij zitten. Na een tijdje komt hij weer op gang om er na enkele meters zelfs te bij gaan liggen. Als ik hem wat aai, gaat hij er zelfs eens goed voor op zijn rug liggen en legt een lange poot in mijn nek. Zo ligt hij een tijdje maar op gegeven moment komt hij toch weer overeind voor een volgende etappe. Daarna gaat hij nog een keer liggen maar het laatste stukje krijgt hij er opeens zin in en begint speels in zijn riem te happen, er ondertussen de vaart in houdend. Zo werken we het wandelprogramma af todat elke hond een beurt gehad heeft. Daarna schep ik de poep op van beide octagons. Ondertussen speel en keutel ik wat met de honden. OOk maak ik wat foto's. Met een hond, Chaka kan ik het bijzonder goed vinden en ik vraag of ik haar vanmiddag voor een "auting" mag meenemen. Dat vinden ze weer "awsum" en omdat het intussen etenstijd is geworden rijd ik richting restaurant. Daar blijkt het verdacht rustig en hoor ik dat het restaurant zondags gesloten is. Wel is er plenty food en mag ik toch een take-away bakje vol laden en meenemen. Dat doe ik en ik besluit het in het motel op te eten zodat ik gelijk even naar huis kan bellen. Het smaakt me best en na het bellen rij ik weer naar het headquarter. Ik krijg weer een outing pakket mee en moet nog even wachten omdat het nog te vroeg is. Half 1 rij ik naar old friends alwaar ze nog met voeren bezig zijn. Ik loop nog even langs wat honden om ze wat gezelschap te houden. Chaka is blij mee te mogen en springt enthousiast in de auto. Als ik instap klimt ze gelijk bij me op schoot, dicht tegen me aan. Op het best friends terein laat ik haar maar op de grote weg duw ik haar toch maar aan de kant. Even staat ze naast me en dan zie ik haar languit liggen op de achterbank. Ik parkeer weer bij het motel en wandel vervolgens een klein uurtje door het dorp met haar. In het begin is ze wat nerveus van de stadgeluiden maar ze loopt netjes naast me, mij ondertussen goed in de gaten houdend. Weer bij de auto aangekomen drinkt ze wat uit haar bakje en neemt ze plaats op de zitting naast me. Daar blijft ze netjes zitten, het laatste stukje weer bij me op schoot. Als ik haar weer aflever bij Old Friends blijkt er verder niet veel meer te doen. Ik loop nog even langs Chaka en Amos en daarna rijd ik even langs de shop. Daarna wat boodschappen doen en naar de kamer, mijn vermoeide benen te ruste leggen.

Dogtown dag 4...

vandaag word ik ingedeeld bij "Dulcie's school of dance", een octagon net naast het headquarter. De beheerster is nog even een hondje wegbrengen dus ik moet even wachten. Een paar honden gaan flink tekeer en ik negeer ze maar totdat ze wat rustiger worden. Als de beheerster arriveert krijg ik de eerste wandelaar in mijn handen gedrukt. Ze wijst me de trail en ik loop mijn eerste rondje. Later komt er nog een vrijwilligster bij. Alle honden lopen uiteindelijk drie keer het rondje. Enkele honden lopen we met zijn tweeen of drieen al naar gelang hoe goed de honden met elkaar overweg kunnen. Er is ook een look-alike dalmatier bij maar met langere haren. Een hondje heeft een auto over zich heen gehad. Alle gebroken botten zijn hersteld maar ze is zo incontinent dat de hele achterkant zijknat is. Er ziten toch stakkertjes tussen maar gelukkig zijn ze hier terecht gekomen. Ook zitten er wat bijtertjes tussen maar ook voor hen is er altijd plaats op dogtown. Tegen etenstijd laat ik me de vegetarische lunch weer goed smaken. Er zit een gezellige klets madam bij me aan tafel dus we praten honderduit. Na het buffet ga ik even langs de winkel om nog wat souveniertjes te kopen. Daarna meld ik me weer bij het headquarter. Op de vraag wat ik zou willen doen zeg ik wel een hond voor een outing te willen meenemen. Dat vinden ze weer geweldig en ik laat hen de keuze. Het wordt "Orlando", een labrador. Iemand zal hem met een golfkarretje komen brengen. Ik wacht geduldig voor de ingang en na een tijdje komt er inderdaad een golfkarretje aanrijden met op de bijzitterstoel een ontzettend blije en levendige hond. Ik zie gelijk dat het wel goed zit tussen ons en inderdaad is Orlando een scheet van een beest. Ik loop met hem naar de auto en hij springt naar binnen, nog steeds een en al enthousiasme. Ik rijd weer met hem naar de stad en hij kijkt zijn ogen uit. Ik parkeer de auto weer voor het motel en ga met hem op pad. Hij is zo opgewonden dat hij niet weet welke kant hij op moet lopen. Hij schiet van links naar rechts, de druktemaker. Ik besluit om eerst maar de rustigere straten op te zoeken zodat hij wat tot rust kan komen. We wandelen zo een dik uur voor we weer bij de auto zijn. Daar drinken we even wat en daarna lopen we ook nog een stukje de andere kant op. Op een strak grasveldje begint hij plots te draaien en moet hij poepen. Lekker dun, ook dat nog. Ik heb een poepzakje meegekregen maar die zijn niet voor diaree bedoeld. Ik raap de flats zo goed als mogelijk op en deponeer het zakje in de volgende vuilisbak. Weer bij de auto drinkt Orlando nog wat en daarna keren we terug naar Dogtown. Net als Roscoe ligt ook Orlando al snel languit op de achterbank. Ik wou dat Max ook zo rustig in de auto kon zijn. Aangekomen loop ik met Orlando het headquarter binnen. Iedereen begint gelijk te roepen : hey daar is Orlando. Ze kennen hem daar blijkbaar goed. Buiten wacht ik met hem totdat de dame met de golfkar hem weer oppikt. Hij gaat nog even uitgebreid op zijn rug liggen om op zijn buik te worden gekieteld en dat was het dan. Ik vul een evaluatieformulier in voor Orlando en geef hem goede recensie's. Misschien helpt het hem om eerder geadopteerd te worden. Hij vedient een goed tehuis net zoals al die lieve honden met wie ik de laatste dagen heb mogen kennismaken. Zoveel honden met elk een eigen persoonlijkheid. Het was een bijzondere ervaring en een voorrecht om hier een paar dagen deel van te hebben mogen uitmaken. Ik denk dat ik hier nog wel eens terug kom.

Zion National Park...

Mijn volunteer werk in dogtown zit er op en vandaag ga ik een dagje Zion park doen. Om een uur of acht rijd ik aan, na eerst mijn ontbijt (koffie met een appelvlap) te hebben genuttigd. Zion is een keine twee uurtjes rijden. Op de heenreis ben ik al door het park heengekomen en mijn kaartje is nog geldig. Ik rijd eerst door het park heen naar Springdale om daar een lekker croissanje met ham, kaas en ei en een cappuchino te halen in mijn favoriete deli. Daarna het park in om mijn tweede ontbijt in de natuur te nuttigen. Vervolgens rijd ik naar het visitor centre. Ik loop even door de shop en stap dan op de shuttle bus. Op de eerste stop stap ik uit en loop ik even naar de Virgin river toe. Ik zie een mega grote spin langs het pad en maak wat video opnames hiervan. Zoals later blijkt is dit een Tarrantula en is het vrij zeldzaam dat je deze bij dag te zien krijgt. Als ik later weer langs het punt loop zit hij er nog maar iets verderop. Ik bekijk hem nog eens goed en neem afscheid. Ik stap weer op de bus en rijd mee tot het eindpunt, onderweg enkele keren uitstappend om wat rond te kijken. Aan het eind van de middag rijd ik weer richting Kanab. Het is nog vrij vroeg en ik besluit een rondje door het terein van Best friends te rijden om wat op de video te zetten. Ik voel me weer helemaal thuis en zie enkele inmiddels bekende gezichten. Daarna nog even langs de supermarkt. Eten doe ik bij de Mac donalds.

Bryce Canyon...

Omdat de grand canyon wat verder weg is heb ik besloten om vandaag naar Bryce Canyon te gaan. Ik doe rustig aan en vertrek niet al te vroeg. Het is altijd lekker om s'ochtends door Utah te rijden als de natuur ontwaakt. Het ziet er af en toe wat dreigend uit en ik krijg zelfs wat spatjes regenwater op de ruit. Zonder problemen arriveer ik in Bryce Canyon. Voordat ik het park in rij, eet ik nog even een broodje met koffie bij de pomp. Ze hebben een redelijk lekker broodje sausage en egg dat even in de magnetron moet. Met een kop koffie erbij heb ik zo een prima ontbijtje. In het park is het zonnetje er toch doorgekomen en wordt ik verrast met een enorm helder zicht. Je kunt enorm ver kijken en tot zover het oog rijkt zie je de prachtige natuur. Omdat ik nog spierpijn heb van al het gewandel in dogtown, doe ik het park op zijn amerikaans. Ik rijd van viewpoint naar viewpoint en stap af en toe uit om wat te filmen en foto's te maken. Op het laatste en hoogste vieuwpoint waait een stevig windje en is de temeratuur behoorlijk laag. Ik zit dan ook op ruim 9000 voet. Daarna weer terug en nog even een rondje door het visitor centre lopen. Tegen vijfen ben ik weer terug in Kanab en ga ik nog even langs de supermark voor wat boodschappen. Miin avondmaal bestaat uit een gebakken kip en een broodje. Daarna wat tv kijken, een beetje internetten en op tijd naar bed.

Terug naar Las Vegas...

Vanmorgen rustig wakker geworden en alles ingepakt. Nou ja, alles...mijn koffer is op de heenreis dusdanig beschadigd dat ik hem moet vervangen. Nou is een nieuwe koffer kopen niet zo'n probleem maar de oude kwijt zien te raken wel. Ik heb al overal lopen zoeken naar een container o.i.d. maar nog niets gezien. Daarom ga ik maar eens informeren bij de receptie van het motel. Er blijkt dus toch een 'dumpster' net om de hoek te staan. Ik ga op zoek en inderdaad, deze had ik even over het hoofd gezien. Ik dump de koffer in de bak en pak de rest zolang in mijn rugzak. Ik laad alles in de auto en om een uur of negen vertrek ik richting vegas. Getipt door een mede-volunteer rijd ik ditmaal een andere route, een die niet door Zion park leidt en bovendien een half uur korter is. Mijn GPS weigert halsstarrig de route te vinden dus ik voer hem handmatig in. Voor het merendeel gaat de route door een weids landschap met geen teken van menselijke beschaving. De auto piloot dus aan en geduldig de rit uitzitten. Ondertussen moet ik veel denken aan de hondjes die ik achterlaat en dan met name de 3 honden die ik voor een outing heb mogen meenemen. Deze middagtripjes waren toch wel het hoogtepunt van mijn vakantie. Als je zo'n blije gup op een golfkarretje ziet aankomen, helemaal door het dolle heen, dan maakt je dat toch wel blij van binnen. Het is natuuurlijk niet veel maar ik heb deze stakkers toch een leuke middag mogen bezorgen. Het is wel fijn om te weten dat deze honden het in Dogtown beslist niet slecht hebben. Als ik het plaatsje Hurricane nader rijdt ik door Hurricane Valley met prachtige vergezichten. Hier was ik nog niet doorheen gekomen. Aangekomen in Las Vegas rijd ik gelijk naar de Frys. Daar koop ik alsnog een externe harde schijf van 1 TB. Daarna een stukje verder naar de Outlets, alwaar ik een nieuwe koffer koop. Inmiddels is het iets na tweeen en rijdt ik naar het hotel. Daar staat een flinke rij voor de incheck balies en omdat ik volgens mijn reservering pas na 3-en mag inchecken loop ik nog even door het casino. Ik probeer nog wat vacantiecentjes te winnen maar geef dat al snel op. Geen zin meer om nog geld te vergokken. Daarna check ik in en installeer me op de kamer. Als ik de nieuwe koffer uit de auto laadt, zie ik dat er al een wiel is afgebroken. Geen idee of dit al was maar ik ga er wel mee terug. Dus weer in de auto en naar de outlets. De verkoper maakt er geen probleem van en ik kan een andere koffer pakken. Op de terugweg tank ik gelijk de auto af en organiseer op de kamer al de spullen in de koffers. Beide koffers wegen toch wel aardig zwaar en ik maak me toch wel zorgen over het gewicht, Bij Delta (en alle andere amerikaanse luchtvaartmaatschappijen) mag je 2 x 25 lb meenemen. Dat is heel wat maar ik heb toch wel flink geshopt. Nou ja, we zien wel, eventueel kan ik nog wel wat weggooien. Als alles min of meer is ingepakt, ga ik een hapje eten aan het buffet in mijn hotel. Daarna de wekker instellen en op tijd naar bed. Morgen om 04.30 is het weer opstaan.

Las Vegas - Aruba

Vanacht bar slecht geslapen. De temperatuur in Vegas is flink hoger dan wat ik in Kanab gewend was. De airco op de kamer springt om de paar minuten aan waarvan ik telkens wakker wordt. Ik heb een droge strot en maak me zorgen over het gewicht van de bagage. Halverwege de nacht zet ik de airco uit. Verder als wat doezelen kom ik echter niet. Er is natuurlijk ook de spanning van de terugreis die me parten speelt. Voordat de wekker gaat wordt ik wakker en maak me klaar voor vertrek. Ik rijd naar de Alamo en lever de auto in. Ik krijg een bon in mijn handen geduwd en loop met de koffers naar de bussen die me naar het vliegveld zullen brengen. Daar staat een enorme smak volk te wachten en weinig bussen te zien. Het duurt toch een goed half uur voordat ik in een bus zit. Tegen tien voor zes arriverenwe op het vliegveld. Het is even pielen bij het zelf inchecken omdat ik de code nauwelijks kan lezen. Voorheen had ik altijd assistentie nodig omdat de computer altijd hing zodra het woord Aruba op het scherm verscheen. Ditmaal echter niet en mijn boardingpassen rollen er keurig uit. Daarna het moment supreme: het inleveren van de bagage. De baliemedewerkster wil zelfs mijn verblijfsvergunning zien. Gelukkig heb ik een kopie bij me en daarmee is ze tevreden. De koffers worden zonder probleem geaccepteert. Amerikanen doen niet zo moeilijk. Daarna moet ik nog door de douane en daar staat zoals altijd een mega grote rij. Gelukkig loopt het toch gestadig door en ben ik na een half uurtje overal doorheen en good to go. Ik bel Monique even dat ik onderweg ben en kijk ondertussen even op de bon die ik bij de car rental gekregen heb. Tot mijn verbazing zie ik dat ik voor 60 dollar gecharched ben. Ik zoek op internet de code op en blik dus voor een tank benzine betaald te hebben, terwijl ik de auto met een volle tank heb ingeleverd. Ik ben dus weer mooi genaaid en probeer gelijk het telefoonnummer dat op de bon staat te bellen. Daar wordt ik in de wacht gehouden totdat ik een ons weeg. Idem zo bij de nederlandse agent en ik geef het na een tijdje maar op. Dat moet ik thuis maar zien te regelen. We vertrekken netjes op tijd.