Column

Epilepsie bij honden

Disclaimer :

De informatie die u op deze pagina vindt, is een compilatie van artikelen zoals gevonden op internet, informatie, verkregen via dierenartsen en discussie's met eigenaars van epileptische honden. Het is belangrijk te beseffen dat iedereen -mijzelf inclusief- alles op het web kan publiceren, zonder dat duidelijk is waar de informatie vandaan komt, hoe betrouwbaar deze is en waar eventueel geclaimde "deskundigheid" op gebaseerd is. Ik ben geen dierenarts maar slechts een betrokken eigenaar van een epileptische dalmatier en ofschoon ik heb getracht de grootst mogelijke zorgvuldigheid in acht te nemen bij het samenstellen van deze webpage, kan ik geen enkele verantwoording nemen met betrekking tot de inhoud ervan en de mogelijke gevolgen, ontstaan door het volgen van adviezen, richtlijnen en dergelijke, zoals hier gegeven. Uw veterinaire specialist is de aangewezen persoon om te consulteren met betrekking tot de behandeling van uw epileptische hond. Verander nooit zelfstandig de medicatie van uw hond zonder overleg met uw arts. Moge de informatie op deze pagina u een handvest bieden om samen met uw dierenarts te komen tot een optimale behandeling van uw epileptische hond.

Wat is epilepsie ?

Simpel gezegd, praten we over epilepsie wanneer de hond herhaaldelijk epileptiforme aanvallen krijgt. Het is mogelijk dat een hond eenmalig een aanval krijgt. Dit kan verschillende oorzaken hebben waarop hier niet verder zal worden ingegaan. In dat geval spreekt men echter niet van epilepsie.

Wat zijn epileptiforme aanvallen ?

Epileptiforme aanvallen ontstaan altijd in de hersenen. Normale hersencellen (neuronen) communiceren met elkaar via chemische en elektrische processen. Deze processen kunnen remmend danwel stimulerend zijn. De delicate balans hiertussen bepaald of een neuron al dan niet geactiveerd wordt om informatie door te geven aan de volgende hersencel. Indien de balans teveel richting stimulatie schuift, worden er te veel neuronen overmatig geactiveerd en kan een epileptiforme aanval het gevolg zijn. Er vindt een ontsporing van de elektrische activiteit plaats en ongecontroleerde elektrische ontladingen verspreiden zich vanuit een epileptigeen focus over de verdere hersencellen. Deze "elektrische storm" veroorzaakt de verschijnselen zoals we die tijdens een aanval waarnemen. We onderscheiden verschillende soorten aanvallen al naar gelang de aard en de locatie (focus) van de elektrische ontladingen.

Oorzaken van epilepsie.

Met betrekking tot de oorzaken verdelen we epilepsie in twee groepen, de primaire en de secundaire epilepsie. We spreken over primaire ofwel idiopatische epilepsie wanneer er geen onderliggende oorzaak voor de aanvallen wordt gevonden. Wanneer de diagnose 'ideopatische epilepsie' wordt gesteld, hoeft dit overigens niet alijd te betekenen dat er geen primaire oorzaak is. Soms is deze eenvoudigweg niet te diagnostiseren met de beschikbare middelen. Vaak is een idiopatische epilepsie vererfd. Er zijn momenteel studie's gaande om de genen die betrokken zijn bij epilepsie te onderzoeken. Epilepsie blijkt bij bepaalde rassen en familie's vaker voor te komen. Bij een secundaire epilepsie is er een duidelijke oorzaak voor de epileptiforme aanvallen, bijvoorbeeld een hersentumor of een trauma. Een secundaire epilepsie openbaart zich vaak op latere leeftijd terwijl de aanvallen ten gevolge van een primaire epilepsie vaak tussen het 1e en 3e levensjaar beginnen. Overigens heeft elke hond een "seizure treshold". Indien de hond dermate sterk geprikkeld wordt dat deze drempel wordt overschreden, zal er een aanval optreden. De hoogte van deze drempel verschilt per hond. Wanneer deze hoog is zal zich nimmer een epileptiforme aanval manifesteren, bij een "epileptische hond" is deze drempel verlaagd.

Soorten aanvallen.

Grofweg kan men de aanvallen verdelen in twee type's : de gegeneraliseerde aanval en de partiele aanval. De gegeneraliseerde aanval is vervolgens weer onder te verdelen in twee sub-typen : de Grand Mal -ook wel tonisch-clonische aanval genoemd- en de Petit Mal.