Column

Vliegeren op Aruba

Hoe het allemaal begon....

Zo'n jaar of tien geleden kreeg mijn toenmalige baas het idee om het voltallige personeel van ons ziekenhuis op de "dag van de verpleging", te verassen met een 2-lijns delta vliegertje. Ofschoon menig collega er destijds wat schamper over deed, kon ik het toch niet laten om er gelijk mee richting recreatiepark "de Groene heuvels" te rijden en eens te proberen hoe dat nou ging met zo'n bestuurbare vlieger. Die gedenkwaardige dag zou ik worden behept met een verslaving die tot op heden onverminderd voortduurt. Er volgde al snel een wat groter exemplaar dat beter bij mijn leeftijd en postuur paste en ik vond al snel een ander veldje waar ik in contact kwam met lotgenoten.

De buggy....

Al snel volgden er meer vliegers, steeds groter en krachtiger. Een uurtje vliegeren leverde steevast een gescheurde broek op en het werd tijd om daar verandering in te brengen. Met enige jaloezie zag ik hoe mijn vrienden 3-wielige karretjes in elkaar lasten en zich daarmee voort bewogen, getrokken door hun vliegers. Al snel sloeg ik eveneens wat roestvrij stalen buizen in en vond de zoon van een collega bereid er een buggy van te lassen. De tekeningen vond ik in het boek "Stuntvliegers II", het toenmalige standaardwerk voor de "stuntvlieger". Nu kon het echte werk beginnen !

Zelf bouwen....

Naar de winkel gaan en een vlieger kopen kan iedereen. Als toenmalig modelvlieger/bouwer leek het me wel aardig om eens zelf een vlieger in elkaar te zetten. Na wat speuren op het internet vond ik de instructies voor een Nasa Parawing en ik besloot te gaan voor een 6m^2 model. Eerst echter, ging ik op les bij moeder de vrouw om te leren omgaan met de naaimachine. Gelukkig heb ik iets van mijn opa's genen (hij was kleermaker) meegekregen en al ras zat de eerste vlieger in elkaar. Een mooie paarse NPW waarmee ik zelfs de krant nog zou halen. Daarna wederom het handboek erbij genomen en als voorbereiding op een groter project, een kleine rechtoe-rechtaan matras gebouwd. Ook dat werd tot een goed einde gebracht en de daarop volgende winter zou het mega project beginnen : een 8 m^2 sputnik zoals beschreven in "Stuntvliegers II". Uiteindelijk zou het een fors gemodificeerde versie worden : ellipsvormig, andere profieldiktes en een toom zoals Peter Lynn die toepaste bij zijn Peel's. Omdat we toen nog geen surfplan of foilmaker hadden, werden macro's geschreven voor Autocad waarmee de profielen op ware grootte konden worden uitgeprint. Met recht een "CAD/CAM" design dus ;-). Er zouden nog vele zelfbouwprojecten volgen. Ik tikte op een vlooienmarkt een oude Pfaff op de kop en ook deze is recentelijk vervangen voor een nieuw model met boven- en onder transport : de Pfaff Classic Style 1525.

Emigreren naar Aruba....

En toen vertrokken we naar Aruba en ofschoon de zon altijd schijnt en er praktisch altijd een stevige wind waait, bleken de mogelijkheden om te vliegeren -en dan met name te buggien- toch beperkt. De stranden zijn weliswaar mooi wit maar het zand is dermate mul dat er niet doorheen te rijden valt. Ook zitten de touristen er vast niet op te wachten dat ik er met mijn vliegers doorheen ga crossen. Na een grondige verkenning bleek er slechts een plaats op Aruba die enigszins geschikt leek om te buggien. Een paar grote zandvlaktes langs de noordkust, op het westelijkste punt van het eiland. Wel wat bulten en keien her en der maar geen cactussen en dat is toch wel zo fijn. Het zou ruim 3 jaar duren voordat ik eindelijk mijn spullen in de auto gooide en richting vuurtoren reed om eens daadwerkelijk de mogelijkheden uit te testen. Vanaf toen ging het weer helemaal mis :-)

place holderPlace Holder place holder

Ik was weer helemaal verkocht en vanaf die dag gaat er vrijwel geen week voorbij of je vindt me aan de noordkust met mijn vliegers en buggy. Het voordeel van wonen op Aruba is dat er het hele jaar door zon is en er vrijwel altijd een stevige passaatwind waait. Nadeel is toch wel de beperkte ruimte. Geen kilometers lang hard strand waar snelheden tot wel 80 km/uur kunnen worden behaald, zoals in Nederland. Hier moet ik het hebben van snel accelereren en ligt de maximum snelheid zo'n beetje rond de 50 km/uur. O ja, nog een nadeel : ik ben echt de enige op Aruba die deze sport beoefend. Een beetje eenzaam is het dus wel af en toe. Er wordt wel driftig ge-kitesurft hier maar dat kan me op de een of andere manier niet echt boeien. Gelukkig komen er vaak toeristen langs die even stoppen voor een foto en/of praatje.

Veel gebeurt in 3 jaar....

Nadat mijn enthousiasme voor de vliegersport weer op volle sterkte was teruggekeerd kwam ik er al snel achter dat de ontwikkelingen niet hadden stil gestaan. Twee-lijns vliegeren deed niemand meer, alles ging nu met 4 lijnen. De vliegers werden nu op de computer 3-dimensionaal ontworpen. Geen plat boven- en onderdek met daartussen de profielen, nu werd elke cel met de juiste kromming berekent en bestond een vlieger uit 10-tallen afzonderlijke lapjes stof hetgeen een enorme toename van het rendement gaf. Ook de eenvoudige buggy waar ik eens zo trots op was, kon nu echt niet meer. Men reed nu in hight-tech karretjes met comfortabele stoeltjes, sidebars en brede banden. Er moest dus snel e.e.a. worden geinvesteerd wilde ik weer mee tellen in vliegerland ;-)

Een nieuwe buggy....

place holder

In eerste instantie had ik nog plannen om mijn oude buggy aan te passen danwel op Aruba een nieuwe te laten lassen. Dat bleek al snel op teveel problemen te stuitten zodat ik toch maar eens op het vliegerforum ging rondneuzen om te kijken of er niet wat te koop stond. Daar liep ik tegen een prachtige Libre Vmax kloon aan en ik vond de eigenaar bereid deze in te pakken en naar Aruba op te sturen. Heel wat weken later kon ik de buggy dan eindelijk ophalen bij de douane en was ik klaar voor een snelle rit langs de Noordkust. Vanaf nu geen kromme achteras meer maar een stevige buggy, geheel van roestvrij staal en met fraaie glimmende midi-velgen. Om het geheel af te maken, kocht ik er ook nog een GPS bij om de snelheid en andere trip gegevens te kunnen meten.

place holder

Het assortiment uitbreiden....

Na de buggy werd het tijd om het vliegend materieel eens goed onder de loep te nemen. De windsnelheden op Aruba liggen meestal zo ergens tussen de 15 en 25 knopen dus vrij fors t.o.v. Nederland. Dat houdt in dat je meestal je handen vol hebt aan een vliegeroppervlak van 2 a 3 m^2. De Speed 2.2 leek me wel een leuke kite om te bouwen. Er staat een prima beschrijving op de Wingine site. Deze toomloze vlieger was snel gebouwd en vloog als een tierelier. Een tweede exemplaar dat ik later bouwde bleek helaas minder goed te vliegen. Vraag me niet waarom, maar ergens is er blijkbaar iets fout gegaan waardoor het delicate evenwicht van deze speedfoil verstoord is. Een derde exemplaar staat binnenkort op de nominatie om gebouwd te worden want mijn eerste speed begint toch wel aardig te slijten nu. Daarna volgde een uitgebreider project : de Tribal II van 3m^2. Een hight performance kite met een indrukwekkende power. Een wat kleiner exemplaar van deze vlieger (2m^2) ligt momenteel onder de naaimachine en nadert zijn voltooiing. Tussendoor kon ik het toch ook niet laten om enkele vliegers te kopen : een B4RT van 2m^2 en een van 3 m^2. Ook een 4 m^2 Wingine werd aan het assortiment toegevoegd alhoewel deze nog nauwelijks uit de tas is geweest. De wind is meestal te sterk om deze vlieger verantwoord te gebruiken. Om vertrouwd te raken met de nieuwe Pfaff naaimachine heb ik ook nog even een NPW9 van 3,6 m^2 tussendoor gemaakt.

place holderPlace Holder place holder

Waar eindigt het.... ?

Con mi por sa (hoe moet ik het weten), zoals ze hier zeggen ? Een mens heeft nooit teveel vliegers ;-)) De ontwikkelingen gaan door en er zullen nieuwe modellen verschijnen. Misschien ga ik zelf eens iets ontwerpen. We zien wel. Voorlopig amuseer ik me nog prima met deze fantastische hobby !