Column

Las Vegas & Canyons April 2006

Hieronder vindt u het verslag van de 9-daagse rondreis Las Vegas - Williams - Page - Las Vegas, die ik in april 2006 maakte. Mocht u hierin geen belangstelling hebben maar wel geinteresseerd zijn in (meer) foto's van die trip, dan kunt u die zien op mijn fotosite. Voor de overigen heb ik het reisverslag per dag bijgehouden:

De voorbereidingen....

Ergens in februari kreeg ik het plan in mijn hoofd om een kort tripje naar Las Vegas en omgeving te boeken. Gewoon als tussendoortje terwijl Monique -mijn vrouw- thuis zou blijven om op Max en het huis te passen. Toen het plannetje definitievere vormen aan ging nemen heb ik op een goede dag de vlucht geboekt bij American Airlines. De vlucht zou van Aruba naar Miami gaan, alwaar ik zou overstappen op het vliegtuig naar Las Vegas. Ofschoon we bij een eerdere VS trip alleen de eerste nacht geboekt hadden en de rest op de bonnefooi, leek het me ditmaal handiger om alle hotels van tevoren te reserveren. Dankzij internet kun je tegenwoordig een hoop voorwerk verrichten zodat e.e.a. goed te plannen is. Gezien de korte tijdspanne en het aantal dingen dat ik wou zien, leek het me wel lekker als ik niet ook nog eens elke keer s'avonds een slaapplaats moest zoeken. Allereerst werd de route en het reisschema bepaald. Ik wilde 2 dagen Las Vegas doen, daarna een dag om naar Williams te rijden, van waaruit ik daags daarna naar de Grand Canyon zou gaan. Dan de volgende dag naar Page dat ik als uitvalsbasis voor Bryce Canyon en Antelope Canyon zou gebruiken. In Las Vegas boekte ik Charlies Boulder, welliswaar zo'n 10 km van de Strip af maar wel goedkoop. In het weekend ver-tig-voudigen de hotel prijzen in Las Vegas en aangezien ik toch een auto zou huren zou de afstand niet zo'n probleem zijn. In Williams en Page reserveerde ik in een Motel 6 waarvan ik op het web goede review's had gelezen. De auto boekte ik in Nederland via D-reizen. Zij bieden een all-in autohuur met alle noodzakelijke verzekeringen en taxes.

Het vertrek....

Om kwart voor 5 ging de wekker af na een wat onrustige nacht. Max vond het wel best en liep al kwispelend naar de deur voor zijn ontbijt. Met enige moeite kon ik hem nog even terug naar zijn bedje sturen alvorens mezelf klaar te maken voor het begin van de reis. Monique heeft me keurig op tijd op het vliegveld afgezet en ik kon me aansluiten bij de enkelen die al in de rij stonden. Alles ging natuurlijk poco-poco zo vroeg maar de grondstewardess was wel zo aardig om me een plaatsje met extra beenruimte te reserveren. Daarna naar de douane waar men gelijk mijn verblijfsvergunning vroeg. Die had ik natuurlijk niet bij me en na wat gerammel op de computer en overleg met een collega mocht ik dan toch doorlopen. Daarna twee keer mijn riem, horloge en schoenen mogen uittrekken en de laptop uit de tas halen en twee formulieren invullen. Op de airport was alles nog gesloten maar gelukkig was het bekende koffiekarretje al open zodat ik een kopje koffie met een pastechi kon nuttigen als ontbijt. Het vliegtuig vertrok met een kleine vertraging i.v.m. een defect aan een toilet, meen ik begrepen te hebben. Na een half uurtje konden we dan toch op pad. De vlucht ging verder voorspoedig en na een kleine 3 uur landden we op Miami Airport. In eerste instantie stond mijn vlucht naar Las Vegas niet op de schermen en ben ik maar wat gaan ronddwalen. Na een tijdje vond ik andere schermen waar ook mijn vlucht op vermeld stond. Miami airport is vrij groot dus je kunt er wel een paar kliometers maken. Verder is er weinig te beleven, een paar vreetzaakjes en een enkel tijdschriften-winkeltje, daarmee houdt het wel op. De voertaal lijkt spaans te zijn, half Cuba zal hier wel zitten. Na wat zoeken vond ik de gate en ging ik op zoek naar wat eetbaars. Een pizza-tje ging er wel in en daarna ben ik maar bij de gate gaan zitten om een beetje op de laptop te klooien. Drie uurtjes vervelen en dan op naar het laatste -en langste- deel van de reis. Nog ruim 5 uurtjes vliegen ! Ik zal blij zijn als ik er ben.

Miami - Las Vegas

Een 5 uur durende vlucht die zich toch lang trekt. Wel gaat een groot deel van de vlucht boven land zodat er -als je tenminste aan het raam zit- wat te kijken valt. Helaas ditmaal geen extra beenruimte, dus opvouwen en afzien. Het landschap dat onder ons doorglijdt ziet er meestal uit als een opgedroogde modderpoel. Veel zand met slechts sporadisch een kleine nederzetting. Op een gegeven moment zie ik zelfs sneeuw op de toppen van de bergen liggen. Het is moeilijk om de hoogtes in te schatten. De catering bestaat ook nu uit twee maal een drankje. Wil je wat te eten dan kun je tegen betaling een snack krijgen. Ik hou het maar bij een kopje koffie en een colaatje. Slechts enkele minuten later dan gepland naderen we Las Vegas. Pas op het laatste moment doemen de eerste huizen op. Als we geland zijn en naar de gate taxien herken ik de eerste hotels op de Strip. Ze lijken maar klein van hier af maar ik denk dat dat gezichtsbedrog is. Als ik het vliegtuig verlaten heb, volg ik de borden naar de bagage claim. Al snel zie ik de eerste gokautomaten. De airport ziet er netjes uit en op een gegeven moment moeten we een tram in die ons naar de bagage band zal brengen. Aldaar aangekomen hoef ik niet lang op mijn koffer te wachten en ga ik op zoek naar de Dollar Car-rental balie, die ik al snel vind. Een vriendelijke dame die me consequent sweethart noemt regelt de auto gelukkig zonder al teveel te drammen op upgrading en extra verzekeringen. Ik kan zo naar buiten lopen en in de Dollar bus stappen, die me naar de auto brengt. Ik kan kiezen welke kleur ik wil en neem een mooie rode dodge. Eerst nog even de GPS aanzetten en dan naar de uitgang van de parkeerplaats rijden, alwaar de verhuur papieren gecheckt worden. Het is even wennen om op de GPS te rijden en ik mis dan ook al gauw een afslag. De GPS moet erg lang rekenen voor een nieuwe route en ik rijd ondertussen maar met de stroom mee, geen idee hebbende waar ik heen ga. Nadat de GPS weer online is vervolg ik de route naar Charlie's Boulder. Het is toch nog een eindje rijden. De wegen zijn 3 baans en de amerikanen rijden hier toch wel stevig door. Het liefst blijven ze op de middelste of linker baan rijden en dat doe ik al snel ook maar want anders is het lastig als je linksaf moet slaan. Ik merk dat ik weer even moet wennen aan druk en snel verkeer en ook dat de vermoeidheid parten begint te spelen. Gelukkig vind ik het hotel verder zonder problemen. Even zoeken naar de incheck balie die uiteraard midden tussen de gokkasten blijkt te zijn. Het inchecken gaat snel en na een korte inspectie van de kamer ga ik op weg naar de Boulevard shopping mall om te kijken of er wat te shoppen valt. De lens die ik zoek blijkt niet op voorraad en ook badminton rackets zijn niet te vinden. Topjes voor Monique hangen er genoeg maar ik zie me nou niet in een modezaak een medium topje uitzoeken. Ik ben moe en besluit een hapje te eten en terug te gaan naar het hotel. Ik koop een buffalo bill wrap met friet en werk die snel naar binnen. Daarna loop ik nog even snel de mall door en ga terug naar het hotel, wederom met dank aan mijn GPS. Aangekomen zet ik wat dingen onder de lader en kruip ik in bed. Nog even wat tv kijken en slapen. Ik heb een onrustige nacht en ben natuurlijk klokslag 3.00 (6.00 uur arubaanse tijd) wakker. Ik draai me toch nog maar even om en sukkel zo door tot een uur of zes. Dan opstaan en werken aan het reisverslag.

LAs Vegas : dag 1

S'ochtends besloten om het ontbijtbuffet in het motel te nuttiggen. Voor $4,95 kan het geen miskoop zijn. Om de plaats waar het buffet geserveerd wordt te bereiken moet ik uiteraard weer langs de nodige gokkasten. Er heerst al een behoorlijke bedrijvigheid s'morgens om 8 uur. Met het buffet is niets mis en ik eet genoeg om voorlopig vooruit te kunnen. Daarna toets ik het Bellagio hotel in mijn GPS en ga op pad. Het blijkt toch nog een dikke 10 km rijden te zijn maar ik kom er zonder problemen en parkeer de auto in de parkeergarage nadat eerst in de kofferbak is gekeken of er bommen in liggen. Het Bellagio hotel is midden op de strip dus dat wordt mijn startpunt om de boel te verkennen. Nadat ik tientallen minuten langs gokkasten ben gelopen vind ik een telefoon alwaar ik besluit Monique te bellen. Dat lukt me zelf niet en daarom bel ik maar de operator die me uiteindelijk doorverbindt nadat ik de creditcard gegevens heb doorgegeven. Het is goed de vrouw weer te horen, ook al heb ik nog niet veel nieuws te melden. Thuis is in elk geval alles goed en ook Max lijkt me niet te missen. Buiten gekomen zie ik gelijk de bekende plaatsen die ik de afgelopen weken zo vaak op het internet bekeken heb. De eifeltoren, de bol van het Paris hotel en natuurlijk de voorkant van het Bellagio hotel. Het is lekker warm, alleen is er een dik wolkendek wat voor de foto's natuurlijk niet echt geweldig is. Desalnietemin knal ik er lustig op los en begeef me richting New York, New York hotel. Ik kom er ook achter dat ik het statief vergeten ben dus ik zal voordat het donker wordt nog een keer langs het motel moeten. De Strip en zijn Mega-Hotels zijn onbeschrijvelijk. Gigantisch grote casino's, grote shoppingmalls en alles ingericht volgens het thema waarvoor het hotel staat. Het Venetian is geweldig imposant. Alles is overdekt maar op dusdanige wijze dat het lijkt alsof je buiten loopt. Je waant je echt in venetie. Gondels varen tussen de shops en barretjes, acteurs voeren shows op enz. enz. Het is een compleet dorp. Ook het Dessert hotel is soortgelijk met fraaie schemerachtige steegjes. Prachtig gewoon. Na enkele uren rond gelopen te hebben keer ik even terug naar het motel om het statief te halen. Ik begin mijn voeten al aardig te voelen, zo stiekum leg je wel de nodige kilometers af. Als ik weer terug op de Strip ben, is het wolkendek nagenoeg verdwenen en ik besluit daarom de gelopen route nogmaals te lopen om zo toch mooiere foto's te krijgen. Zo tegen vieren heb ik de pijp aardig leeg en ga ik Bij MGM richting monorail om daarmee een stukje terug te rijden. Om daar te komen moet je wederom het hele casino door en dan praat je gauw over een half uur of zo. Om mijn voeten even wat rust te gunnen ga ik eerst maar een hapje eten. Bij een wok standje neem ik een kip kung po met bami. Dat smaakt wel weer en daarna koop ik een dagkaart voor de monorail en rij gelijk de hele route mee naar de andere kant van de Strip. Ik stap uit bij het Sahara hotel en maak wat foto's van de Strathosphere tower.Daarna maak ik de fout om terug te gaan lopen. De monorail loopt achter de hotels langs en op een gegeven moment is het net zover lopen naar een station als naar de auto. Achteraf heb ik uitgerekend dat ik bijna een vierdaagse dagafstand heb gelopen. Bij het Bellagio hotel haal ik mijn statief uit de auto om klaar te zijn voor wat nightshots. Voor het hotel is weer net een fontein show begonnen. Op de maat van muziek spuiten de fonteinen wel 80 meter hoog. Mooi om te zien, vooral s'avonds. Mijn voeten beginnen inmiddels steeds harder te protesteren en tegen elven keer ik terug naar mijn motel. Nog even gauw de foto's bekijken en dan naar bed.

Las Vegas: dag 2

Weer wordt ik om 03.00 wakker, het Arubaanse ritme zit er nog goed in. Ik draai me nog maar een paar keer om en plak er nog wat uurtjes aan vast. Als ik wakker ben ben ik aan de diaree.Ook heb ik een grandioze spierpijn en kan amper lopen. Verder nog niet veel aan de hand dus ik begeef me weer naar het ontbijtbuffet. Na een ommelet zit ik eigenlijk al vol, voel me ook wat misselijk. Ik schep niets meer op en ga eerst maar eens Monique bellen. We wisselen de dagelijkse nieuwtjes uit en daarna vertrek ik richting LV factory outlets om wat te shoppen. Dankzij de GPS weer snel gevonden en de eerste winkel die ik zie is een Ritz camera zaak die ook nog eens de lens op voorraad hebben die ik zocht. Gelijk gekocht en nog even gebabbeld over het schoonmaken van sensors. Daarna duik ik toch maar een modezaak in om voor Monique wat topjes te kopen. Nadat ik er twee gekocht heb verlaat ik de winkel en zie een Oakley stand. Ik moet nog een lens voor mijn zonnebril hebben en vraag het meisje of ze die op voorraad heeft. Terwijl ze nogal lang in allerlei laden moet zoeken, begin ik me steeds beroerder te voelen. Gelukkig geeft ze het na een tijdje op en ik kan nog net naar buiten rennen om mijn ontbijt eruit te gooien. Opeens ben ik hondsberoerd. Ik ga daarna nog even weer terug in de mall maar besluit al snel naar het motel te gaan. Daar ben ik een uurtje of wat op bed gaan liggen om bij te komen. Daarna weer in de auto gestapt maar een verkeerde waypoint op de GPS aangeklikt. Sta ik uiteindeljk voor de premium shopping mall, op zich geen probleem maar absoluut geen parkeerplaats meer voorhanden. Na wat rondrijden bevindt ik me opeens weer op de highway en besluit dan maar weer richting Strip te rijden. Daar de auto weer in Bellagio geparkeerd, een stukje rondgelopen en nog wat foto's gemaakt. Ik voel me echter dermate klote dat ik toch maar naar 'huis' ga. Verder alleen maar gelegen en wat tv gekeken.

place holderPlace Holder place holder

Dag 3: Las Vegas-Williams

Bij het wakker worden is de spierpijn gelukkig een heel eind verdwenen maar verder voel ik me nog steeds beroerd. Ik pak mijn spullen in en check uit. Daarna Monique even bellen en op weg naar Williams. Bij het eerste het beste pompstation koop ik wat flesje juice en en pakje imodium. Gelijk 3 pillen achter de kiezen en maar duimen dat ik het volhou met zo'n 350 km voor de boeg. Na een half uurtje maak ik een tussenstop op de Hoover dam. Ik parkeer de auto en maak wat foto's. Voor de zekerheid bezoek ik ook nog even de restrooms op de dam. Verder is het een rechte weg dus de cruisecontrol aan en alleen maar sturen en zorgen niet in slaap te vallen. Het grootste deel van de weg is niet echt boeiend en trekt zich lang. De hoogtemeter op de GPS laat zien dat ik gestadig stijg. Vlak voor Williams verandert het landschap en wordt het wat bosrijker. Ik ben veel te vroeg in Williams, zo rond half twaalf. Ik waag het er toch maar op en vraag de dame in het motel of ik al kan inchecken. Dat is gelukkig geen probleem als ik genoegen neem met een invalidenkamer. Aangezien ik me op dit moment ruim invalide voel neem ik het aanbod graag aan. Buiten is het een stuk frisser dan in LV en de wind guurt door de ramen. Wel schijnt het zonnetje volop. Williams zelf is een straat met huisjes zoals je die in oude cowboyfilms ziet. Het doet een beetje "shabby" aan allemaal. In de motels van Motel 6 mag je gratis lokaal bellen. Dit wetende heb ik voor vertrek een gratis internet account bij Netzero aangemaakt. Als ik de laptop in de dataport plug lukt het me dan ook al snel om een internetverbinding voor elkaar te krijgen dus ik ben weer helemaal gelukkig. Verder doe ik nog maar even rustig aan om aan te sterken. Morgen naar de Grand canyon...

Dag 4: Grand Canyon

Gisteravond kwam het uit alle gaten eruit ;-( Zelfs een slokje jus de orange kon ik niet binnen houden. Ik kan me niet heugen zo ziek te zijn geweest. Om 20.00 het licht uitgedraaid en al met al toch nog een goede nacht gehad. Het idee om voor zonsopgang in de Canyon te zijn heb ik maar even gelaten voor wat het is. Toch voelde ik me goed genoeg om om 07.00 uur op pad te gaan na eerst nog 2 imodiums te hebben geslikt. Het zonnetje scheen al maar op de achterruit van de auto zat nog ijs. In plaats van de airco nu dus de verwarming aan, Williams uitrijden en een rechte weg naar de Grand Canyon. Vlak na vertrek zie ik een soort hond met een dikke staart oversteken. Deed me aan een vos denken, alhoewel deze niet rood maar grijzig was. Geen idee wat het was. Later onderweg zou ik ook nog reeen zien en in de Canyon uiteraard de eekhoorns en condors.place holder Na een klein uurtje bereik ik de ingang van het national park "Grand Canyon". Ik betaal $20 dollar entree en krijg daarvoor een 7-dagen pas, een landkaart van de Canyon en een Guide krantje. Na een paar honderd meter parkeer ik de auto op de parkeerplaats nabij het visitor centre en krijg gelijk mijn eerste blik op de Grand Canyon. Een imposante aanblik waar een geweldige rust van uitstraald. Een gigantische kuil van honderden meters diep, bestaande uit verschillende niveaus. Schitterend !!! Na een eerste blik begeef ik me naar het visitors centre en bekijk daar wat borden met informatie. Ook is er een ranger die mondelinge toelichting geeft op het bij de ingang gekregen krantje. Ik besluit in eerste instantie een aantal viewpoints met de auto langs te rijden maar kom er al snel achter dat de belangrijkste route alleen toegankelijk is voor de shuttle bus. Ik rij daarom snel weer terug naar de parkeerplaats en loop vervolgens naar de plaats waar de shuttle bussen vertrekken. Deze bussen rijden om de 10 minuten en zijn geheel gratis. De eerste bus brengt me naar de village waarna ik overstap op de bus die naar Hermits rest gaat. Onderweg stap ik op verschillende uitkijkpunten uit om de Canyon te bewonderen en wat foto's te maken. Elk punt geeft weer een andere kijk op de Canyon en na 10 minuten kun je weer opstappen en verder reizen. Vanaf de viewpoints vertrekken trails die je kunt lopen en die de Canyon in gaan. Gezien mijn conditie laat ik deze maar even voor wat ze zijn en hou ik het bij mijn busritjes. Op het eindpunt is een klein snack tentje waar ik een kop koffie neem en een kleinigheidje te eten. De eekhoorntjes lopen zonder enige angst tussen de mensen door en dat terwijl het volgens de borden uitdrukkelijk bij de wet verboden is om ze te voeren of aan te halen. Op de terugweg worden slechts 2 stops aangedaan tot de village waar weer moet worden overgestapt. Weer bij het visitors centrum aangekomen begin ik een beetje in te zakken en besluit het voor gezien te houden. Het is dan 15.00 uur en om nog te wachten tot zonsondergang (19.30) zie ik niet zitten. Ik zal het moeten doen met de foto's die ik heb, zo'n 90 in totaal. De terugtocht gaat wederom op de automatische piloot en tegen vieren ben ik weer in het hotel, waar ik toch weer moet rennen naar de toilet. Al met al toch een mooie dag, welliswaar nog niet fit maar wel duidelijk aan de beterende hand. Ik ben blij dat ik de Grand Canyon heb kunnen zien, ik had dit toch niet willen missen. Na de hectiek van Las Vegas is de rust en stilte van de GC een verademing. Ik doe nog wat boodschappen, lees de meel en werk mijn homepage bij. Morgen maar een kleine trip voor de boeg dus niet al te vroeg op pad.

place holderPlace Holder place holder

Dag 5: Williams-Page

Vanmorgen rustig aan gedaan. Voel me weer een hele peer gelukkig. Na het douchen eerst even naar de supermarkt wat te eten en drinken inslaan. In de lobby een gratis bakje koffie bietsen en op de kamer ontbijten. Nog een laatste meeltje en ik vertrek naar de laatste stopplaats Page, van waaruit ik Bryce Canyon en Antelope Canyon ga bekijken. Wederom staat het ijs op de ruiten en moet ik zelfs de achterruit verwarming gebruiken. Lang hoef de verwarming echter niet aan te blijven en kan ik switchen op de airco stand. Het beloofd weer een prachtige dag te worden. De tocht gaat aanvankelijk door bosrijke omgeving met in de verte hoge bergen met besneeuwde toppen. Bij Flagstaff maak ik een korte stop bij een shopping mall om te kijken of ik nog wat souveniertjes voor het thuisfront kan scoren. Ik koop een geurtje voor Monique en ook nog een lensdoekje voor mezelf. De dame van de fotozaak grijpt gelijk mijn nieuwe 30D uit de tas en begint hem verlekkerd te bekijken. Maar goed dat ik er niet op vertrouwd heb om de camera in de states te kopen want deze (Ritz) zaak heeft hem nog niet te koop terwijl ik hem bij deze keten had willen halen. Al gauw rij ik weer verder. Onderweg stop ik nog een paar keer om de besneeuwde bergen te fotograferen. Daarna wisselt het landschap plots en verdwijnen de bomen en bergen. Een kale glooiende vlakte die zich monotoom voorbij trekt. Tussen de struikjes loopt een verdwaalde buffel (koe ?). Wat verder voltrekt zich wederom een verandering in het landschap. Er verschijnen meer rotsen en vreemde gladde heuveltjes. Langs de weg doemen overal gammele kraampjes op waar indianen hun handwerk proberen te verkopen. Ook zie ik nederzettingen die het midden houden tussen een woonwijk en een autosloperij. Het lijkt erop dat de indianen niet echt op stand wonen. Verder rijdend nemen de rotswanden toe en uiteindelijk nader ik Page. Hier ziet de wereld er weer een stuk geciviliseerder uit. Ik passeer de afslag naar de Horseshoe bend en wat verder ben ik al bij het motel. Het ligt aan het randje van Page en ziet er keurig uit. In de buurt zie ik Fastfoodtenten, benzinepompen en een Wal*mart. Vermaak genoeg dus. Ik check in en laad mijn spullen weer uit. De kamer ziet er netjes uit, de beste tot nu toe. Even de foto's op de laptop zetten en daarna rijd ik terug naar de horsehoe bend.place holder Ik parkeer de auto op de parkeerplaats en moet nog een gemeen stukje door mul zand lopen. Ik loop te hijgen als een oude vent.Het zal wel aan de ijle lucht liggen, alhoewel Page weer een stukje lager ligt dan Williams. Dat is ook duidelijk aan de temperatuur te merken. Op gegeven moment sta ik dan toch aan de rand van de horseshoe bend. Hier heb ik me in het bijzonder op verheugd en ik wordt niet teleurgesteld. Diep onder mijn voeten zie ik een schitterend natuurverschijnsel. De Colorado river die in de vorm van een hoefijzer rond een grote rotspartij stroomt. Beneden zie ik condors vliegen en bootjes varen. Prachtig en heel imposant ! Alhoewel het niet het goede moment is, maak ik toch al de nodige foto's maar ik kom hier nog terug donderdag bij zonsopgang, zodat ik beter licht heb. Ik loop weer terug naar de auto en rijd vervolgens naar "Antelope Canyon Tours" in het centrum (hoe deed ik dat toch vroeger zonder GPS ???). Ik reserveer een plekje voor de extended tour (speciaal voor fotografen) van donderdag. Kwart over 11 moet ik er dan zijn en wordt ik van de office uit naar de canyon gereden alwaar ik 2 1/2 uur mooie foto's hoop te maken. Ik gooi de auto nog even vol peut en ga terug naar het motel om de foto's even te bekijken en mijn reisverslag bij te werken. Misschien dat ik straks nog even in de Wallmart ga kijken en weer eens een hapje warm eten ga proberen. Dan nog even de route voormorgen bekijken en op tijd naar bed. Morgen wil ik bij zonsopgang in Bryce canyon zijn dus dat wordt vroeg mijn nest uit.

Dag 6 : Bryce Canyon

Na gisteravond nog e.e.a. op internet gechecked te hebben kwam ik tot de conclusie dat ik wel erg allejezus vroeg zou moeten vertrekken om voor zonsopgang in Bryce Canyon te zijn.Het blijkt zo'n 3 1/2 uur rijden te zijn en er is ook nog een uur tijdsverschil met Page. Na rijp beraad dus toch maar iets later vertrokken. Half vijf de wekker gezet en om vijf uur zat ik in de auto. place holder Na een uurtje werd ik door de GPS een zandweg ingestuurd. Na een tijdje gereden te hebben leek het me toch verstandiger om terug te gaan en op de verharde weg te blijven. De route werd opnieuw berekend en het ging een tijdje goed totdat ik opnieuw voor een onverharde weg stond. Ik was al te ver op weg om weer terug te gaan dus ik besloot maar op de GPS te vertrouwen. Ruim 50 km door niemandsland gereden, laverend tussen de hazen. Onderweg wel mooie vergezichten gezien maar ik was toch blij toen ik eindelijk weer op verharde weg kwam. Onderweg trouwens ook nog een gigantisch grote roofvogel langs de weg gezien. Om 08.30 uur reed ik Bryce Canyon park binnen. De dame bij de kassa vroeg gelijk de geijkte amerikaanse vraag : were are you coming from ? Toen ik "Aruba" antwoorde vroeg ze me : " were's that ? In Canada ? Ja, Amerikanen zijn goed aardrijkskundig onderlegd. In het motel hadden ze me ook al gevraagd in welk land Aruba lag (Neverland ?) Na een kort bezoek aan het visitors centre reed ik naar de eerste viewpoint. Het was helder en het licht was nog altijd mooi om foto's te maken. Ik had in no time al meer dan 100 foto's geschoten. Bryce Canyon is welliswaar niet zo groot als de Grand Canyon maar wel fotogenieker. Na zo enkele viewpoints bekeken te hebben, heb ik de Navajo Trail gelopen. Een stijle afdaling naar de bodem van de canyon langs hoge rotswanden. Is de canyon van boven al mooi, er in af te dalen is een absolute aanrader. Van beneden is het nog veel mooier. Nadeel is wel dat je ook weer naar boven moet maar iedereen hijgt als een paard dus je hoeft je nergens voor te schamen. De ijle lucht op deze hoogte speelt ook wel parten, denk ik. De Canyon bevindt zich zo'n beetje tussen 2000 en 2800 meter. Her een der lag nog sneeuw op de toppen en richting laatse viewpoint ook langs de weg. Dat geeft voor een Arubaan toch iets extra's. Er waait een stevige wind door de Canyon die op de ene viewpoint beter te voelen is dan op de andere. Afgedaald in de Canyon is het trouwens heerlijk windstil en rustig. Het was uberhaupt vrij rustig in het park qua bezoekers. De shuttle bus reed ook nog niet maar dat is geen probleem. Alle viewpoint waren met de auto bereikbaar en er was volop parkeergelegenheid.

place holderPlace Holder place holder

Na een paar uurtjes had ik het wel gezien en ben ik terug naar het hotel gereden. Ditmaal ondanks veelvuldig protest van de GPS wel over verharde weg. Het is toch een lange ruk, je zit zo toch gauw even op een dag ruim 7 uur achter het stuur. Maar goed, het was zeker de moeite waard. Na de foto's even bekeken te hebben ben ik nog even in de Wal*Mart gaan rondkijken. Echt zo'n mega supermarkt waar echt van alles te krijgen is. Daarna nog wat gegeten en verder "called it a day" zoals ze hier zeggen. Morgen wil ik met zonsopgang nog wat foto's van de Horseshoe Bend schieten dus weer vroeg uit de veren. Daarna weer terug in bed ;-) en om 11.15 uur wordt ik verwacht bij de Antelope tour operator voor een extended tour. Verheug me hier erg op omdat dit als het ultieme paradijs voor fotografen gezien wordt.

Dag 7 : Antelope Canyon

Vanmorgen de wekker om 6 uur gezet maar toen ik kwart voor zes waker werd, zag ik dat het buiten al aardig licht was. Gelijk maar in de kleren geschoten zonder te wassen en richting Horseshoe bend gereden. Ik was nog net niet de eerste en heb er mooie plaatjes kunnen schieten. Heerlijk zo vroeg al op zo'n schitterende plek. place holder Ondertussen kwamen er zoetjesaan steeds meer fotografen aanlopen. Ik maak eenpraatje met een van hen die ik later op de dag weer terug zal zien. Na een uurtje dacht ik wel genoeg foto's te hebben en ben ik naar het motel terug gereden. In de lobby een kopje koffie gebietst en maar niet meer in bed gedoken. Na gedouched te hebben ben ik wat door Page gaan rijden. Page is maar klein dus dat heb je een keer gezien en omdat het nog lang geen 11.15 was besloot ik nog maar een keer op mijn gemak door de Wall Mart te lopen. Daar nog wat kleinigheidjes gekocht en bij de Subway een broodje gegeten. Tegen elfen naar het kantoor van Antelope Canyon Tours gereden waar het al een drukte van belang was. We werden achter in een truck geladen en na 20 minuten rijden waren we bij de ingang van de canyon aangekomen. Antelope Canyon is een zg. slot canyon, vrij klein, een goede 100 meter lang, schat ik. Binnen was het belachelijk druk. Het mooie licht is er maar even en op dat moment starten alle tours. Ik heb nog nooit zoveel statieven bij elkaar gezien. Het is dus dringen en daar houdt een fotograaf eigenlijk niet van. Zeker niet als je sluitertijden van enkele seconden nodig hebt. Desalnietemin schiet ik zoveel mogelijk plaatjes in de hoop dat er enkele bruikbare tussen zitten. Het contrast tussen de gaten waardoor het zonlicht komt en de donkere canyon maakt het behoorlijk lastig om foto's zonder blow-outs te krijgen. Ook is het soms lastig om foto's te maken waar geen mensen op staan. Gelukkig regelt de gids af en toe dat er even niemand in beeld staat. Ook wijst hij voortdurend de plekjes aan waar de mooiste foto's te maken zijn. Deze indianen kennen de canyon natuurlijk op hun duimpje. place holder Als we aan het eind gekomen zijn hebben we nog een uur om onze gang te gaan. Opeens lijkt het een stuk minder druk maar het mooie licht is ook een heel end verdwenen. Buiten is er een stevig wolkendek gekomen dus de fraaie lichtstralen zijn er niet meer. Ik schiet toch nog de nodige plaatjes en duim maar dat de eerste shots gelukt zijn. De fotograaf die ik vanmorgen bij de Horseshoe ben tegen gekomen kan ik wel schieten (en niet alleen ik). Op de een of andere manier rent hij steeds door je beeld. Duidelijk iemand met geld zat want hij heeft zo'n beetje de hele Canon pro-collectie bij zich. Hij is wel de enige die zonder statief fotografeert. Ik zou graag zijn foto's willen zien, hij maakt er in elk geval genoeg. Het is trouwens wel weer grappig om te zien waarmee mensen fotograferen. Dat varieert van camera-telefoontjes tot Mark II. Ook in onze groep zitten de nodige compact cameraatjes en mensen die vragen om een les in het gebruik van een statief. En dat is dan een tour speciaal voor fotografen. Na zo'n twee uur druppelen de mensen van onze groep weer tezamen bij de truck. Als iedereen er is worden we weer terug gereden en sjees ik naar het motel om snel de resultaten te bekijken. Er zit gelukkig wel bruikbaar materiaal tussen. Er zal wel wat ge-fotosoept moeten worden maar dat doen we allemaal wel eens. Ik ben tevreden. Ondertussen draai ik een wasje in de moneylaundry van het motel. Na een goed uur ligt alles weer netjes opgevouwen in de koffer. Ik kijk wat tv en val al snel in slaap. Tegen zeven rijd ik naar Taco Bell waar ik mijn avondeten nuttig en daarna weer terug naar het motel. Nog even een kopje koffie en het opgespaarde kleingeld in de automaat spenderen voor wat snoepjes. Morgen wacht me een lange rit terug naar Las Vegas. Ik doe rustig aan en vertrek niet al te vroeg. Drie uur is incheck tijd, dus tijd genoeg. Ik denk niet dat ik in Vegas nog veel doe want ik moet al erg vroeg op het vliegveld staan.

Dag 8 : Zion Park - Terug naar Vegas

Vanmorgen rustig aan gedaan en iets voor negenen vertrokken voor de terugtocht naar Las Vegas. Het eerste deel gaat over bekend terrein, dat heb ik eergisteren ook al twee keer gereden op weg naar Bryce Canyon. Ben in de haast vergeten om eerst te tanken maar heb nog 3/4 vol zitten. Dat moet voldoende zijn tot de eerste pomp. In Kaibab gooi ik de tank weer vol en neem ik een sandwich als ontbijt. Ik pauzeer even op het parkeerterrein van de benzinepomp en rijd daarna weer verder. Op een gegeven moment zie ik bordjes verschijnen met daarop de waarschuwing dat ik Zion Park nader. Ik check de GPS en zie dat ik toch echt goed zit. De weg gaat blijkbaar door het park heen. Inderdaad zie ik al gauw de inmiddels bekende hokje opdoemen en kan ik weer $20 lappen voor de toegang tot he park. Als ik dat had geweten had ik toch beter een national parkpass kunnen kopen. Nou ja, kost me dan maar $10 extra. Hoewel niet gepland blijkt het Zion park toch een welkome verassing. De natuur is echt schitterend en de weg er doorheen heeft een hoog Oooh en Aaaah gehalte. Ik maak dan ook verschillende stops om foto's te maken en ook loop ik nog gauw een korte trail (0,5 Mijl). Ik had dit toch niet willen missen. Enorme grote rotspartijen en ravijnen. Prachtig gewoon !!

place holderPlace Holder place holder

Weer verder rijdend laat ik het park voor wat het is en vervolg ik mijn weg naar Vegas. Als ik de grens van Nevada passeer verschijnen er onmiddelijk casino's langs de weg. Allengs wordt het drukker en zie ik in de verte de stratosphere tower opdoemen. Het verkeer stroomt van alle kanten toe en dat is weer even wennen na de rustige dagen in de canyons. Zonder al teveel problemen bereik ik Charlie's Boulder, het motel waar ik mijn trip ben begonnen. Ik parkeer de auto in de parkeergarage en begeef me richting incheck balie. Daar staat een aardige rij en uberhaupt is het overal een stuk drukker dan vorige week. Terwijl ik in de rij sta bekijk ik mijn reservering en zie dat het ene korte nachtje mij $173 gaat kosten, net zoveel als ik vorige week voor 3 nachten betaald heb. Ik kan mijn ogen niet geloven en informeer -als ik aan de beurt ben- of ik dit goed zie. Ja, zegt de balie medewerkster, dat komt omdat we een hoge bezettingsgraad hebben. Aangezien ik niet van plan ben om $173 te betalen voor enkele uurtjes in een "el cheapo" motel cancel ik de reservering hetgeen me ook nog $10 kost. Ik kijk wel even verder en anders ga ik maar een nachtje op de airport rondhangen. place holder Eindelijk kan ik ook Monique weer eens bellen maar ja, ik ben natuurlijk wel wat chagarijnig en gestresst omdat ik nu nog een slaapplaats moet zoeken. Ik ben dan ook wat kortaf en ga snel weer op pad. Ik zoek in mijn gps een motel 6 en er blijkt er een vlakbij te zitten. Ik vind het motel snel maar alhoewel er op het bord staat dat er voor 1 persoon vacancy is, blijkt toch alles sold out te zijn. Ik rijd maar op de bonnefooi verder en zie motel ponderosa. Duidelijk een motel voor wat minder publiek maar ja, je moet wat. Terwijl ik op een belletje sta te drukken komt er een spaans/engels sprekende man aanlopen. Gelukkig heeft hij nog plaats en wel voor $60. Dat scheelt toch een jas en ik neem graag zijn aanbieding aan. Er is een bed en een douche en van de vijf lampen doen er twee het. Ik mag dus niet klagen, hahaha. Ik vind het al lang best, het is maar voor een paar uurtjes. Alleen maar hopen dat ze mijn auto niet jatten. Als ik heb ingecheckt rijd iknog eventerug naar Charlie's om Monique nog even te bellen dat het gelukt is. Daarna schuif ik maar aan bij het Wild West buffet alwaar ik voor $7 een hapje eet. Echt lekker is het allemaal niet maar het vult en het is goedkoop. Na mijn heerlijke dagen in de canyons voelt Las Vegas toch een beetje als een anti-climax. De drukte, de mensen, de gokkasten, ik weet niet, ik geniet toch meer van mooie natuur. Na het eten rijd ik ook nog even naar de shopping mall. Daar is het ook druk en ik heb eigenlijk helemaal geen zin meer om te shoppen. Toch weet ik op het laatste moment nog een lens voor mijn Oakley zonnebril te scoren. Ik ga terug naar de Ponderosa en pak de boel een beetje netjes in. Nog even de foto's van vandaag bekijken en verder ben ik klaar om terug te gaan naar Aruba. Vannacht om 04.30 moet ik inchecken dus dat wordt een kort nachtje.

Het einde....

Na een onrustig nachtje gooi ik de boel weer in de auto en rijd ik door een nachtelijk Vegas richting airport. Voor de laatste keer deze vakantie werp ik een blik op de neon verlichting van de inmiddels zo vertrouwde hotels aan de Strip. Zonder problemen vind ik de Car Rental en lever ik de auto in. Ik voel me nog even genaaid als blijkt dat de paar extra uurtjes dat ik de auto te laat inlever me op $130 komen te staan, maar what the heck...Ik laat me mijn goede vakantie gevoel niet daardoor ontnemen. Het busje van Dollar brengt me terug naar de AA bali en ik check vlot in. De terug reis gaat aanzienlijk sneller dan de heenreis en we landen zelfs een halfuur te vroeg weer op Aruba. Negen honderd foto's en een hoop herinneringen rijker voeg ik me weer bij Monique en Max. Al met al een prachtige trip geweest waarvan ik ondanks mijn ziektedagen heb genoten. Moge dit reisverslag en de foto's dit een beetje uitstralen naar hen die dit lezen en bekijken.