Column

Las Vegas, Zion National Park & Canyons April 2007

Hier volgt het verslag van mijn tweede Vegas & omgeving trip die ik maakte in april 2007. Mocht u hierin geen belangstelling hebben maar wel geinteresseerd zijn in (meer) foto's van die trip, dan kunt u die zien op mijn fotosite. Voor de overigen heb ik het reisverslag per dag bijgehouden:






Aruba - Las vegas....

Ditmaal voor de verandering niet zo allejezus vroeg opgestaan. Iets voor half zes wakker geworden, nog voordat de wekker afging. Max zat me al rechtop, vol verwachting aan te kijken. Hij rekte zich gelijk uit en liep met me mee de slaapkamer uit, terwijl Monique zich nog een keer omdraaide. Nadat ik hem terug gestuurd had ging hij nog maar weer even op zijn bedje liggen. Iets voor zessen van huis weggereden en iets na zessen op het vliegveld gearriveerd. Was ik vorige keer de eerste, ditmaal stond er al een flinke rij te wachten. Ik nam afscheid van Monique en sloot me bij de rij wachtenden aan. Na 3 minuten stond Monique alweer voor me neus met de mededeling dat de temperatuurmeter van de auto in het rode vlak stond. Dat begon al goed en terwijl Monique even mijn plaats in de rij overnam reed ik een rondje vliegveld. De meter liep gelijk terug naar normaal en het leek me dat Monique er wel mee moest kunnen thuiskomen. Dat bleek ook te lukken ofschoon de meter onderweg nog op en neer ging. Ondertussen checkte ik in en hoefde niet lang te wachten tot ik kon instappen. We vertrokken keurig op tijd in een redelijk bezet vliegtuig. Netjes op tijd arriveerden we in Miami waar ik weer drie uurtjes mocht vertoeven. Ik ben nog op zoek gegaan naar een sushi tent die er volgens de website van de luchthaven moest zitten maar heb die niet kunnen vinden. Daarom dus maar weer een pizaatje gegeten en een beetje rondgelopen. Terwijl ik bij de gate zat te wachten hoorde ik opeens een "johen Frins" worden omgeroepen. Het drong eerst niet tot me door maar opeens dacht ik : " dat zou ik wel eens kunnen zijn". Ik melde me bij de stewardes en het bleek dat ze me wilden verplaatsen omdat er een vrouw in een rolstoel naast me zat die begeleiding nodig had. Geen probleem en ik werd een stukje naar achteren verplaatst. Ook dit vliegtuig zal behoorlijk vol en ik kreeg een behoorlijke blikken reet van het krappe zitten. Eenmaal aangekomen in vegas leek het toch weer meegevallen en ik ging op weg naar de bagage band. De onbemande treintjes brachten ons weer naar de bagage hal en na een half uurtje kwamen mijn koffers van de band af rollen. Daarna op zoek naar Alamo car rental die in geen velden of wegen te bekennen was. Bij de informatiebalie gevraagd, bleek dat alle car rentals tegenwoordig bij elkaar in een gebouw zitten. Buiten het vliegveld vertrekken de bussen die je er heen brengen. Dat hadden ze me niet verteld bij D-reizen ! Aangekomen bij de verhuurders heb ik eerst buiten de GPS de satelieten laten zoeken zodat ik straks in de auto gelijk contact zou hebben. Er stond ook bij de Alamo een flinke rij dus daar ook een half uurtje mogen wachten alvorens ik geholpen werd. Ook nu probeerden ze me weer een grotere auto en een hoop extra verzekeringen aan te smeren. Beleefd heb ik alles geweigerd. Blijft een ergerlijke vertoning elke keer weer. In de garage mocht ik een auto uit de compact car rij uitzoeken en ik besloot een knalrode chevrolet te pakken. Zo te zien kwam hij net uit de doos ! Vlot reed ik naar buiten waar de GPS al snel de draad op nam en me richting Hotel leidde. Dat bleek een makkelijk te rijden route en ik stond dan ook al snel bij Circus Circus voor de deur. Even zoeken naar een parkeerplaats en snel naar de inscheck balie. Daar ging het ook redelijk snel en met een kaart van het complex in handen begaf ik me naar de 8ste verdieping van de west tower. De kamer zag er goed uit en nadat ik me enigzins geinstalleerd had ging ik op zoek naar een telefoon om Monique te bellen dat ik goed was aangekomen. Telefoons waren er genoeg maar allemaal op kwartjes die ik niet had. Nog geprobeerd om via een gokkast geld te wisselen maar die trapte er niet in en zo waren mijn eerste 10 dollar al verloren. Na nog wat gezoek maar besloten om dan maar duur vanaf de kamer te bellen. Dat ging soepel en kostte me gelijk 22 dollar. Omdat ik nog niet veel gegeten had besloot ik maar aan het buffet aan te sluiten. Een kwartiertje in de rij staan om af te rekenen waarna een dame met een portofoon een andere dame contacte die met een vlaggetje naar me stond te wenken om me naar mijn plaats te brengen. Voor 14 dollar goed gegeten, wat rond gekeken en daarna weer naar de kamer. Daar kwam ik er achter dat je voor 11 dollar per 24 uur wireless internet kon krijgen en me gelijk aangemeld. Nu kon ik via Skype bellen en dan verdien ik die 11 dollar zo terug. Op de TV kon ik gelijk mijn rekening zien. Ook het uitchecken kan trouwens via de tv gedaan worden. Wonderen der techniek ! Ik ben op tijd gaan slapen omdat zo'n reis toch wel vermoeiend is. Bovendien is er 3 uur tijdverschil.

Las Vegas, dag 1....

Vanmorgen eerst maar aangeschoven aan het ontbijt buffet van Circus Circus. Voor 10 dollar kan ik tenslotte toch nergens eten. Het buffet was goed en ik had voorlopig genoeg gegeten voor de rest van de dag. Daarna de auto gepakt en naar het Bellagio gereden. place holder Evenals vorige keren moest de kofferbak weer open om te kijken of er geen bommen in lagen. Ik meende de handel voor het openen van de bak al gevonden te hebben en trok dus mooi de voorklep open. De beveiligingsbeambte moest lachen om weer zo'n domme toerist en deed hem behulpzaam weer dicht. Vervolgens wees hij me een klepje aan waaronder een knopje zat. Hij had - zo vertelde hij- jaren "truncology" gestudeerd, hahaha. Ik parkeerde de auto in de garage en heb op de strip wat foto's gemaakt.place holder Omdat ik eigenlijk de meeste dingen al op foto heb, heb ik ditmaal ook maar eens flink de videocamera gebruikt. Kan Monique ook eens Las Vegas bewegend zien. Naturlijk ben ik door het Venetian gelopen en het dessert hotel. De verwondering van vorige keer was nu wat minder aanwezig. Het is tenslotte ook nog niet zo lang geleden dat ik hier ook al rondliep. Tegen het eind van de middag ben ik weer even naar de kamer gereden om de foto's te bekijken. Ik was best wel moeiig en had eigenlijk niet zoveel zin meer om weer op pad te gaan. Toch heb ik me maar vermand en ben weer de strip op gegaan voor wat nightshots. Ditmaal de richting van New York New York gelopen omdat ik daar nog geen nachtopnames van had. Mooie plaatjes geschoten en tegen elfen weer naar mijn kamer gereden.Nog snel de foto's gekeken en daarna slapen.

Las Vegas: dag 2....

Vanmorgen rustig opgestaan en nadat ik Monique gebeld had naar Frys gereden. Frys is een mega- electronica zaak waar ik hoopte een programmeerbare rekenmachine en een celphone te scoren. Dankzij de GPS vlot er naar toe gereden en me weer verbaasd over hoe groots alles in Amerika toch is. Frys is gigantisch groot en het duizeld je gewoon. Alleen net wat ik moest hebben dat was er niet ! Ik ben daarna doorgereden naar de Outlet die iets verderop was. Daar even door de Ritz camera gelopen maar niets gekocht. Vervolgens weer naar de andere kant van Vegas gereden, naar de Premium outlet. Daar was ik nog niet geweest maar ook hier veel kleding zaakjes, niet echt mijn hobby ! Wel heb ik er een broodje en een frietje gegeten. Toen weer naar het hotel om even internet te checken over een mogelijk andere plek waar ze de TI-89 verkochten. Een zaak gevonden en weer in de auto gestapt, alleen waar de winkel volgens de GPS moest zijn, was niets te zien. Dus maar weer naar het hotel, een andere zaak gevonden en nu eerst maar via Skye gebeld of ze er een hadden liggen. Dat werd bevestigd en dus maar weer op pad. Toen ik er in de buurt was zag ik een grote shoppingmall met ook een Target. Ik besloot daar maar eens te gaan kijken omdat de Target ook TI's verkoopt. Inderdaad hingen er een paar en ook vond ik een Verizon cellphone voor een redelijke prijs. Was ik dus in 1 keer klaar. Met mijn handeltje weer naar het hotel gereden en daar maar gebleven. In het casino een mega grote hotdog gekocht (zo groot als mijn onderarm) en die op de kamer opgegeten. Nog wat gespeeld met mijn gadgets en gaan slapen.

Las Vegas - Zion National Park

Vanmorgen eerst de koffers gepakt en de kaarten voor de GPS geladen. Daarna naar het buffet om een goede bodem voor de rest van de dag te leggen. Via de televisie uitgecheckt (dat het toch allemaal kan tegenwoordig) en op pad gegaan. Geen al te grote rit voor de boeg, slechts 250 km of zo. Tegen tweeen arriveerde ik reeds in Springdale en ben gelijk doorgereden naar de ingang van het park. Daar even Monique gebeld met mijn nieuwe Verizon telefoon. Prima verbinding ! Gelijk een jaarpas voor alle parken gekocht, had ik eigenlijk al eerder moeten doen, tenslotte is het al de derde keer binnen een jaar dat ik een van de nationale parken bezoek. Ofschoon me verteld werd dat de parkeerplaats bij het visitor centre vol was vond ik toch gelijk een plekje. place holderDaar de auto neergezet en even door het visitors centre gewandeld. Zag al leuke boekjes te koop maar heb me nog even ingehouden. Daarna de rugzak opgeladen en in de shuttle bus gestapt. Bij de tweede stop er uit gestapt en in de omgeving wat foto's gemaakt. Daarna weer opgestapt maar nu in de tegenstelde richting, richting Springdale. Tegen vieren in het hotel ingecheckt waar bleek dat ze me pas morgen verwacht hadden. Op mijn reservering stond echter toch heel duidelijk 11 april dus hun fout. Ze hebben me tijdelijk een tweepersoonskamer gegeven, morgen moet ik dan switchen. No problem ! Snel de koffers uitgeladen en daarna weer richting park gereden. Nu met de bus wat verder mee gereden en weer wat foto's gemaakt. Daarna weer opgestapt en mee gereden tot het eindpunt. Onderweg tientallen wilde kalkoenen gezien en ook een stuk of tien "Deer's" (herten). De trial gelopen tot het begin van de Narrows. Ziet er goed uit. Enkele wandelaars kwamen net terug. Ik heb er zin in ! Ik denk dat ik morgen een beetje acclimatiseer en dan vrijdag de Narrows in ga. Morgen kijken wat ik moet huren aan kleding en schoeisel. Zo'n waterdichte broek lijkt me wel wat. Zion ziet er prachtig uit. Ik denk dat ik he park mooier vind dan Yosemite. Het is wat afwisselender en kleurrijker allemaal. Onderweg naar het hotel even bij de pomp wat bammetjes gekocht en op de kamer opgegeten. Morgen ook even kijken wat er alemaal te nassen valt in Springdale. Springdale is een klein plaatsje maar ziet er wel mooi uit, zo met Zion op de achtergrond.

Zion National Park : dag 1....

Vandaag was het een frisse dag. Er woei een smerig koud windje en dan op mijn natte ruggetje..niet zo lekker. Ook de zon komt er niet goed door. De hemel blijft met een wolkendek bedekt. Niet zo goed voor foto's en die heb ik dus niet veel gemaakt vandaag. Vanmorgen Iets na achten ben ik vertrokken nadat ik eerst al mijn spullen weer in de auto heb geladen. Ze hadden zich hier vergist in mijn data en dus moet ik verhuizen naar een andere kamer. In het park ben ik op de bus gestapt en bij de Lodge eruit gegaan. Daarna ben ik een trial naar de Emmerald pools gelopen. place holder Was niet zo bijzonder, eigenlijk alleen drie plassen water met een miezerig watervalletje. Op de foto's die erbij staan ziet de waterval er eenstuk indrukwekkender uit. Verkeerde tijd van het jaar zeker (alweer!). Daarna ben ik wat gaan eten in de snackbar bij de Lodge. Ik ben maar op de gezonde toer gegaan met een bak sla met kip. Buiten opgegeten en ik vond het maar vies koud. Toen ik het op had weer naar het visitor centre gereden en in mijn auto weer naar het hotel. De koffers weer uitgepakt en me geinstalleerd op mijn nieuwe kamer. Gelijk gevraagd of ze geen wireless internet hadden want ik had iets gezien op de laptop. Ik heb het wachtwoord gekregen en kan nu dus ook hier het net op. Niet zo heel goede verbinding dus weet niet of het skypen goed gaat. Zal het morgen eens proberen. Nadat ik geinstalleerd was ben ik maar wat gaan rondrijden om een beetje op te warmen. Onderweg zelfs wat spatjes regen gehad. Ik ben de highway die door het park loopt helemaal af gereden en weer terug. Daarna ben ik langs gegaan bij het Zion outdoor centre waar ik de spullen voor de Narrows ga huren. Ik heb een formuliertje ingevuld met mijn maten en daarmee reserveren ze alles. Morgen moet ik er om acht uur zijn en krijg ik een uitleg en kan ik de spullen passen. Ze trekken er een uurtje voor uit. Ik krijg speciale schoenen, een stok en een droge broek. Ook huur ik een waterdichte zak voor de camera. Ik neem niet alles mee want wil een beetje "light travelen". De camera, een of twee lensjes en het statief. En natuurlijk ook de waterzak ! Hopelijk kan ik wat leuke foto's maken, ben benieuwd. Monique belde me in de bus maar ik had te laat in de gaten dat het mijn telefoon was die overging. Moet er nog even aan wennen dat ik bereikbaar ben in de States. Toch wel handig. Nou ga ik maar eens kijken of ik iets te makken kan krijgen hier in de buurt.

Zion National Park : dag 2....

Vanmorgen dus eerst naar het outdoor centre om mijn spullen te halen. Acht uur was de afspraak en ik was keurig vijf minuten eerder aanwezig....dacht ik. Blijkt dat hier weer een uurtje later is dan in Vegas. Het was dus al negen uur. Ik viel dus midden in het praatje en heb ook een deel bij de volgende groep meegeluisterd. Nee, ik was dus niet de enige die de Narrows in zou gaan. Ik kreeg neopreen sokken, canyonschoenen, een waterdichte broek en een wandelstok (gewoon een uit de kluiten gewassen bezemsteel, veel effectiever dan mijn high tech stokkie thuis). Ook heb ik twee waterdichte camera tassen gehuurd. Tijdens het praatjes kregen we uitleg hoe we de kleren moesten aantrekken en een video over het lopen door de Narrows. Het grootste gevaar is dat je in een flash flood komt. Een soort tsunami veroorzaakt door een onweersbui o.i.d. Als je daar midden in komt kun je het wel shaken ! Gelukkig zijn ze zeldzaam en enigzins voorspelbaar door de weersverwachting. Ingeval je er toch onverhoopt in terecht komt is het zaak om zo snel mogelijk een hogere plek (als die er is !) op te zoeken en de flood uit te zitten (kan 24 uur duren). Nogmaals het komt zelden voor. Ik moest er nog wel even aan denken dat het vrijdag de 13e was ;-) Goed, dus iets later als gepland kon ik op pad. Eerst maar weer naar mijn kamer gereden en daar alles op mijn gemak aangetrokken. Daarna naar het park en op de bus gestapt. Meegereden tot het eindpunt waarna je nog een mijl moet lopen. Dan even slikken en maar gewoon de rivier in lopen, nagekeken door de toeristen die niet verder gaan. place holder De schoenen en waterdichte broek zijn ideaal en ook de stok blijkt een onmisbaar stuk gereedschap. Je loopt ongeveer fifty fifty door het water en langs de oever. Vaak moet je de rivier oversteken om aan de andere kant weer op het land verder te lopen. Wat verderop wordt de canyon al snel nauwer en moet je hele stukken door het water lopen. place holder Onder water en langs de kant liggen overal rotsblokken dus je loopt niet relaxed en moet voortdurend uitkijken om niet te vallen. Onderweg moet ik voor elke foto mijn statief uitstallen en de camera uit de zak pulken. Ik loop zo een dikke 3 uur de canyon in totdat ik bij een doorgang kom die dieper lijkt dan mijn broek kan hebben. Omdat ik ook nog dezelfde weg terug moet en ook al moeig begin te worden besluit ik het hier maar bij te laten. Ik vermoed dat ik toch al redelijk dicht bij het eindpunt zit. Terug gaat een stuk sneller dan heen en al veel eerder dan verwacht zie ik een groep mensen staan te kijken. Ik blijk alweer bij het beginpunt te zijn en wordt aangekeken alsof ik een held ben. Twee meisje spreken me aan en vragen me of je echt door het water moet lopen. Daarna stap ik weer op de bus en tegen een uur of vijf ben ik weer op de kamer waar ik alles uittrek en mijn gewone kleren weer aandoe. Alles nog even spoelen en daarna terug brengen naar de outdoor center. Een mooie dag gehadmet een indrukwekkende wandeling. Dit was zeker de moeite waard. Nou kijken of ik wat te makken kan krijgen en dan op tijd naar bed. Morgen naar Bryce canyon !

Bryce Canyon....

Vanmorgen vertrokken richting Bryce Canyon. Eerst getankt om de hoek en een koppie koffie gehaald. Het was maar koud in Springdale. De route liep door het Zion Park en zo met de verwarming aan en een kopje koffie in de auto voelt het wel lekker om ze door het prachtige park te rijden. Al snel verliet ik Zion met nog zo'n 130 km voor de boeg. De weg reed door een redelijk mooi landschap heen dus geen vervelende rit. Op een gegeven moment zag ik langs de weg watersproeiers in de weilanden met daar omheen wit gras, net alsof er verf op gespoten werd. Toen ik er stopte bleek het allemaal ijs te zijn. De wielen van de sproeiinstallatie waren helemaal bedekt met ijspegels, net als het gras. Een mooi gezicht. Toen ik weer verder reed zag ik langs de weg een stel wilde kalkoenen die ik op de foto wilde zetten. Ik zette de auto weer langs de weg en hoorde een vreemd geluid. Ik dacht dat er al een kalkoen in de buurt stond maar kon hem niet zien. Op een gegeven moment zie ik nog net een kopje van een soort grote marmot in een gat wegduiken. place holder Toen ik beter keek zag ik een paar zandheuvels langs de weg met gaten van holen er in. Ik probeerde het beest nog te lokken met wat steentjes maar mooi niks meer. Ik maakte wat foto's van de kalkoenen en ben nog even blijven wachten. Toen er niks meer gebeurde ben ik maar weer verder gereden. Het zat me echter niet lekker en ik keek uit langs de weg of ik nog meer heuveltjes zag. Helaas niet en ik besloot om op de terugweg nog eens te stoppen. Al snel was ik in Bryce canyon waar meer sneeuw langs de weg lag dan vorige keer. Langs de weg stond een vrouw te fotograferen en er bleek een antelope te grazen. Snel mijn grote lens er op gezet en een paar foto's gemaakt. Daarna ben ik doorgereden naar het laatste vieuwpoint om van daaruit op de terugweg wat stops te maken. Een paar keer ben ik een stukje het bos in gelopen maar daar was niet veel te zien. De navajo trail die ik vorige keer heb gelopen bleek door een instorting geblokkeerd te zijn. Ik heb hem toch een stuk gelopen en wat mooi panorama's geschoten. place holder De terugweg was ook nu weer afzien (stijl naar boven).Na zo'n 200 foto's te hebben geknald ging ik weer terug richting Zion. Toen de plek van die marmot in beeld kwam ben ik weer langs de weg gestopt. In het visitors centre van Bryce Canyon had ik gezien dat het waarschijnlijk om een zg. prairie dog ging en ik wilde die wel erg graag op de foto hebben. In de auto gelijk de grote lens erop gezet en alles ingesteld opdat ik snel zou kunnen schieten. Ik stak de weg over en gelijk hoorde ik weer het bekende geluid. Even zoeken en ja hoor, daar verderop stak een koppie boven het zand uit. Ik kon snel wat foto's maken en wat dichterbij lopen totdat het beestje weer verdween. Gelukkig zat er een leuke foto tussen. Het zijn erg mooie beestjes om te zien. Weer thuis gekomen snel de foto's bekeken en daarna weer gaan eten bij de inmiddels vertrouwde chinees. Kip kung po deze keer maar ik heb maar niet alle pepertjes opgegeten, dat was me toch iets teveel van het goede ! Terug op de kamer kon ik weer terug kijken op een mooie dag.

Zion National Park : dag 4....

place holder Eigenlijk had ik vandaag de Angels landing trail gepland maar me vanochtend toch maar bedacht. Het is een enorme klim en dat levert een hoop spierpijn op en weinig foto's. Bovendien was het weer ook niet zo mooi. Een bedekte hemel en het zag er naar uit dat het zo kon gaan regenen. Eerst maar weer koffie met een koek gehaald bij de pomp en daarna het park in gereden. Dankzij de bedekte hemel kon ik wel mooi foto's van het wilde water schieten (lange sluitertijden). Dat heb ik dus gedaan en daarna weer even terug naar het hotel omdat ik een lens vergeten was. Wel lekker makkelijk dat ik zo dicht bij het park zit, dat is echt ideaal! Vervolgens wer terug en doorgereden tot de andere kant. Van daar weer terug en onderweg op verschillende plaatsen gestopt om foto's te maken. Het weer zag er niet zo best uit en ik besloot dan ook maar om een wasje te gaan draaien in de lokale wasserette. De boel in de machine gegooid waar ik natuurlijk net weer een kwartje tekort kwam. Gelukkig kreeg ik dat van een man die ook aan het wassen was. Terwijl de boel bezig was terug gegaan naar de kamer om een 3 kwartier later weer naar de wasserette te gaan om de boel in de droger te stoppen. Daar ben ik maar op blijven wachten omdat het niet helemaal duidelijk was hoelang zo'n ding op een kwartje draait. Er bleken er dus 3 nodig te zijn, zo'n half uurtje. Ondertussen een beetje rond gelopen en een tijdschriftje gelezen. Buiten regende het nu toch echt en ook hoorde ik onweer. O ja, Ik had ook nog wat boodschappen gedaan en ook een Thai ontdekt. Heb me echter aan chips (ja, ja met de dipsaus van Lay !!)en andere dingen al zo vol gegeten dat het er wel niet meer van zal komen. Is ook goedkoper, verheug me al op de burger king morgen. Toen het weer opklaarde was het eigenlijk te laat om nog het park in te gaan dus een early home today!

Zion National Park - Page....

place holder Vanmorgen scheen het zonnetje weer lekker maar was er wel nog wat ijs op de autoruiten. Nadat ik nog even gauw wat foto's en video van het hotel had geschoten, de tank volgegooid en een bak koffie met een plakje cake gekocht. Weer ging de rit door het park heen en volgens de GPS zon'n 190 km voor de boeg. Het eerste stuk van de route was een herhaling van de rit naar Bryce canyon maar op een gegeven moment ging het dan toch de andere kant op. De rode rotsen werden witter en er lag een lange weg door niemandsland voor me. Onderweg ging opeens de telefoon en kreeg ik Samanta aan de lijn. De verbinding was slecht en ik hoorde nog net dat er een problem was. Ik dacht gelijk dat er iets met Monique was. Waarvoor zou Samanta me anders bellen in de midle of nowhere ? Op een hoger punt langs de weg gestopt en Club di Movimiento gebeld. Gelukkig kreeg ik Monique aan de lijn en bleek er iets te zijn met de ipod van de club. Inderdaad een noodgeval dat zeker niet tot vanavond had kunnen wachten, hahaha. Tegen enen reed ik Page binnen en moest ik me nog even vermaken alvorens ik kon inchecken. Eerst maar gelijk naar de Walmart. Daar eens rustig doorheen gebanjerd en wat dingetjes gekocht. Daarna naar de burgerking waar ik een loeier van een hamburger naar binnen heb gewerkt. Had ik me al de hele week op verheugd. Vervolgens weer wat terug gereden naar een plek waar ik een bordje scenic route had zien staan. Dat bleek te leiden naar een prachtig uitkijkpunt vanwaar je een mooi zicht op de Glenn Canyon Dam en de Colorado river hebt. Daar de nodige foto's gemaakt. Ook nog wat chinezen op de foto gezet en ze gewezen op de horsehoe bend waar ze nog nooit van gehoord hadden. Wederom ben ik onder de indruk van de rust die Page en omgeving uitstralen. Ook de netheid is opmerkelijk. Alles ziet er even schoon en netjes uit. Ook is het weer duidelijk dat het hier indianen land is. Weer een andere bevolking als in Zion. Om 3 uur ingecheckt in het hotel, de boel weer uitgeladen en nog maar een keer naar de Walmart gereden om naar de ipods te kijken. Die waren niet echt goedkoop maar ik kon wel de Matrix deel 2 in mijn karretje laden. Verder wat eten en drinken gekocht, weer naar de kamer wat foto's bewerkt. Morgen vroeg mijn nest uit om naar de Horseshoe Bend te gaan.

Page : dag 2....

place holder Zonsopgang is gelukkig niet al te vroeg in Page dus om half 7 stond ik aan de horseshoe bend. Een fotograaf was me al voor dus ik was niet alleen. Het zicht was niet zo helder maar ik heb in elk geval wat pano's geschoten in de hoop dat er wat bruikbaars tussen zit. Daarna ben ik in de Walmart gaan ontbijten met een broodje subway. Er blijkt in Page verder weinig te doen dus ik ben maar van ellende naar het visitors centre van de Dam gereden waar ik ne zo streng werd gecontroleerd als bij het inchecken op het vliegveld. Alle metalen dingen af en door de poort heen. Tassen -dus ook buiktasjes- zijn absoluut verboden. De camera mag gelukkig wel mee. Ik bekijk wat foto's en een filmpje en zie dat er net een groep op het punt staat te vertrekken voor de rondleiding. Ik meld me snel ook aan en mag nog mee. Gedurende een uurtje worden we door het complex rondgeleid.Met de lift helemaal naar beneden en ook langs de stroom generatoren. Al met al toch een leuke rondleiding en geheel gratis bovendien ! De rest van de dag vermaak ik me met wat ritjes Walmart voor de ipod jacht en wat rondjes rijden door het plaatsje. Een beetje saaie dag toch maar goed, morgen weer verder.

Page - Crand Canyon - Williams

place holder De wekker op 6 uur gezet en iets na half zeven was ik op pad. Gedurende een aantal uurtjes door niemandsland gereden an al vrij vroeg stond ik bij de ingang van het Grand Canyon Park. Controle was er niet dus ik kon zo doorrijden. Heb ik daarvoor een jaarkaart gekocht ! Op het eerste viewpoint gestopt en de boel verkent. Er stond een forse ijskoude wind en ofschoon het zonnetje fraai scheen was het toch niet echt lekker om buiten te zijn. Daarom eerst maar even naar de toiletten. De plee's bleken heerlijk verwarmd en het was dan ook een genot om even sanitair te ontspannen ;-). Daarna Monique gebeld en volledig bepakt weer naar de rand van de canyon gelopen om wat foto's te maken. Daarna verder gereden en bij diverse viewpoints gestopt om foto's te maken. De camera + statief waaiden bijna om, zo hard was de wind. Bij een viewpoint stond een hele cameracrew te filmen. De actrice kwam me niet bekend voor. Zo ben ik doorgereden langs dit nog voor mij onbekende stuk totdat ik bij het visitors centre kwam. Ik moet eerlijk zeggen dat de magie er de tweede keer toch een beetje af is. Misschien door de kou of omdat je op een gegeven moment verzadigd bent van al het natuurschoon. Hoor je wel vaker van toeristen. Ik besloot daarom ook maar om de grand canyon voor gezien te houden en de route wat te verleggen. In plaats van rechtstreeks naar Williams eerst naar Flagstaff waar ik de vorige keer een shopping mall gezien had. Misschien kon ik daar iets voor Monique vinden en ook kijken naar de ipods. In Flagstaff toch even moeten zoeken maar uiteindelijk toch de mall gevonden. De ipods heb ik kunnen kopen maar voor Monique niks. Kleren en schoenen kopen lukt me niet echt. In de mall was ook niet veel eetbaars te krijgen en ik heb maar weer een broodje subway gegeten. Vervolgens ben ik naar Williams gereden, zo'n 60 km verder. Daar ingecheckt en de auto uitgemest en de koffers weer netjes ingepakt. In de supermarkt wedged potatoes en wat chickenwings gekocht en die op de kamer opgegeten. Daarna nog even getankt en klaar ben ik voor het laatste deel van de trip.Vegas is 350 km rijden dus valt wel mee. Ik hoef niet zo heel vroeg weg anders sta ik in Vegas weer te koekeloeren. Kan toch niet voor 3 uur inchecken. Misschien eerst maar naar een shoppingmall rijden. Dan nog een kort nachtje en dan zit het er weer op !

Williams - Las Vegas

Vanmorgen rustig aan vetrokken voor de rit naar Vegas. place holder Bij de Hoverdam nog even gestopt om wat foto's te maken en Monique te bellen. Natuurlijk was ik weer veel te vroeg in Vegas en ik ben maar gelijk naar een shopping mall doorgereden. Niets gekocht daar maar wel een lekker bakje sushi kunnen scoren. Nadat ik daar even gezeten had ben ik maar naar Het hotel gereden. Circus Circus was natuurlijk weer zo gevonden en omdat ik nog steeds te vroeg was om in te checken ging ik maar wat door het casino lopen. Ik had nog zo'n twintig dollar in de knip en ik besloot om dan toch op de valreep nog een gokje te wagen. Toen de dollars bijna op waren begon de automaat opeens vrolijk te ratelen en kon ik nog mooi even 160 dollar winst boeken. Ik ben gauw tevreden en ben gelijk gestopt. Daarna ging ik inchecken en kreeg ditmaal een kamer in de Manor. Dat zijn vijf 3-verdiepingen gebouwen die wat naast het hoofdgebouw liggen. Voordeel is dat je de auto voor de deur kwijt kunt en dus niet elke keer zo lang voor de lift van de parkeergarage hoeft te wachten. Via roltrappen en loopbanden kun je naar het hoofdgebouw. S'avonds ben ik nog even de strip op gegaan maar al vroeg weer naar de kamer vertrokken om alles netjes in te pakken en op tijd naar bed te gaan.

Las Vegas - Aruba

Zo'n laatste nacht slaap je nooit echt geweldig. Ik ben altijd bang om me te verslapen en het vliegtuig te missen. In het holst van de nacht moest ik weer op en toen ik de auto starte gaf de computer gelijk aan dat de tank bijna leeg was. S'avonds was hij nog een stuk optimistischer dus ik kneep hem wel een beetje. Ik hoefde maar een kilometer of twaalf te rijden maar toch! Gelukkig haalde ik het zonder problemen en kon ik, nadat ik de auto ingeleverd had op de bus stappen die me naar de airport zou brengen. Daar was het enorm druk. Men kon via de computer zelf inchecken maar natuurlijk liep de boel bij mij weer vast en kon ik iemand erbij gaan halen. Een vriendelijke dame startte de boel weer op en kon met wat kunstgrepen toch een boarding pass voor me regelen. Bij de security was het eveneens een gigantische drukte. De beambte deed nog even moeilijk en vroeg me waar mijn ticket naar Nederland was. Ik had een Nederlands pasoort en slechts een ticket naar Aruba. Gelukkig geloofde ze me toen ik uitlegde dat Aruba een Nederlandse kolonie was en kon ik doorlopen. Het vliegtuig vertrok keurig op tijd en ook in Miami verder geen bijzonderheden. Netjes op tijd stond ik weer op Aruba en kon ik mijn vrouw weer in de armen sluiten en haar met mijn verhalen zo gek maken dat ze blij zal zijn als ik weer vertrek. Maar dat duurt nog even tot oktober ;-)