Column

Las Vegas & Zion National Park oktober 2007

Hier volgt het verslag van mijn alweer derde Vegas & omgeving trip die ik maakte in oktober 2007. Mocht u hierin geen belangstelling hebben maar wel geïnteresseerd zijn in (meer) foto's van die trip, dan kunt u die zien op mijn foto site. Voor de overigen heb ik het reisverslag per dag bijgehouden:







Aruba - Las Vegas....

Op de luchthaven van Aruba stond al een aardige rij te wachten maar het inchecken ging verder zonder problemen. De douane deed voor de verandering nu eens niet moeilijk, ik moest weer twee keer de schoenen uitrekken enz. enz. De Amerikaanse beambte moest wel alles weten. Wat ik voor werk deed, wat ik in Vegas ging doen en of ik in Zion park ging hiken en ook nog hoeveel geld ik bij me had. Ze zei me ook nog dat Zion absolutely beautiful was maar dat wist ik natuurljk al. Ik had nog even de tijd en ben op zoek gegaan naar een kopje koffie en een pastechi. Na enig zoeken bleek er op het hele vliegveld 1 zaakje open. Het blijft toch een beetje behelpen op Aruba ! Zoals gewoonlijk bij AA vertrokken we keurig op tijd. In het vliegtuig had ik 3 stoelen voor mijzelf dus ik kon riant zitten. Volgens de piloot was het in Miami slecht weer en dat bleek later ook wel te kloppen. Het regende pijpenstelen en het zag er maar donker uit. place holder Ditmaal had ik niet veel tijd om rond te lopen. Ik zou ditmaal via Dallas vliegen hetgeen me zo'n twee uur zou schelen. Wel moest ik een keer extra overstappen. Ik ben dus gelijk naar de gate gegaan alwaar ik mijn vliegtuig naar Dallas zou pakken. Daar werd net omgeroepen dat het vliegtuig zojuist uit Venezuela was gekomen en nog door de security gecheckt moest worden. Er zou dus wat vertraging zijn. Toen we uiteindelijk allemaal ingestapt waren moesten we ook nog wachten op twee safety bags die blijkbaar gebruikt waren en zonder welke er niet gevlogen mag worden. Ik weet niet wat die venezolanen allemaal uitgespookt hadden maar het zal wel niet veel goeds zijn geweest. Uiteindelijk vertrokken we een uurtje later dan gepland. Ditmaal zat het vliegtuig wel bomvol en natuurlijk ging de stoel van mijn voorganger al tijdens de start in de slaapstand. Bij het aanvliegen voor de landing zag ik een vliegveld onder mij door glijden en dacht ik nog dat dat niet ons vliegveld was. Er bleek dus ook hier nog wat mis te gaan en we moesten nog een keer een rondje draaien alvorens op het 'gemiste vliegveld te landen. Ik kon niet helemaal volgen wat de reden van dit alles was. Ik meende iets te verstaan van "soms heb je van die dagen"! We waren inmiddels al ruim later als de incheck tijd en ik begon hem al te knijpen. Hopelijk zouden ze nog even op mij wachten. Toen we aan de grond stonden was het exact de vertrektijd van mijn volgende vlucht naar Vegas. Ik heb de rugzak op mijn schouders gegooid en ben maar gaan rennen. Gelukkig was de gate niet al te ver en ik zag dat er nog een vliegtuig stond. place holder "Are you Mr. Frings" werd er gelijk geroepen. Yes, that's me ! Gelukkig wisten ze van mijn vertraging en hadden ze nog gewacht. Ik stapte in de deur ging dicht en we vertrokken. Halverwege de vlucht drong het opeens tot me door dat mijn bagage natuurlijk nooit in het vliegtuig kon zitten. Deze situatie had ik al eerder meegemaakt. Shit, had ik dat weer. Nou ja, ik kon er nou even toch niks aan doen, ik zou wel zien in Las Vegas. Bij de band in Vegas verscheen inderdaad niks. Op het scherm zag ik dat er een volgende vlucht uit Dallas zou vertrekken, een uur na de mijne. Ik verwachtte wel dat daar mijn spullen mee zouden komen. Ik besloot om me toch maar even te melden bij het kantoor van AA om te informeren. Daar verwachtten ze hetzelfde maar maakten voor de zekerheid toch maar even een rapport op zodat de koffers anders bij mij op de kamer zouden worden afgeleverd. Het toestel uit Dallas bleek ook nog een uur vertraging te hebben. Ik besloot toch maar te wachten. Het was nog vroeg en ik had tenslotte vakantie. Ondertussen even de laptop uitgepakt en Monique via skype gebeld. Ook even naar buiten gelopen om alvast de GPS voor Vegas in te stellen. Uiteindelijk verschenen mijn koffers dan inderdaad op de band en kon ik me naar de bus begeven die me naar de car rental zou brengen. Dat ging allemaal vlot en ik bereidde me voor op het hele upgrade verhaal van de autoverhuur medewerkster. Tot mijn verbazing en opluchting deed ze geen enkele poging om me iets aan te smeren en kreeg ik gewoon netjes te horen waar mijn auto stond. Ik had de allergoedkoopste categorie gereserveerd omdat ik vorige keer zag dat er maar 3 categorieën waren en ik gewoon de goedkoopste kreeg terwijl ik wat duurder (maar niet duur genoeg voor de middelste categorie) besteld had. Ik verwachtte dus een klein bakje te krijgen maar tot mijn verbazing stond er een loeier van een chevrolet te wachten. Het duurde even voordat ik het knopje om mijn stoel naar achteren te zetten had gevonden maar daarna kon ik in stijl naar buiten rijden. Het was inmiddels donker geworden en het duurde even voordat de gps de satellieten oppakte. Ik reed maar in de richting die ik meende te moeten gaan en toen de gps pakte werd ik zonder problemen naar mijn hotel geleid. Ik was toch wel blij dat ik er was. Je merkt toch dat je moe bent na zo'n reis en dan in een vreemde auto in een drukke stad, dat is weer even wennen. Het inchecken ging weer snel en op de kamer heb ik gelijk Monique gebeld dat ik veilig was aangekomen. De winst die ik had behaald door via Dallas te vliegen was met het wachten op de koffers teniet gedaan. Volgende keer vlieg ik weer gewoon rechtstreeks via Miami. Door al het gehaast had ik zelfs de indruk dat ik er langer over gedaan had dan anders. Na het bellen maar gelijk aan het buffet aangeschoven want ik had de hele dag verder geen tijd gehad om wat te eten. Met een volle buik kon ik uiteindelijk naar bed. Morgen gaan we pas echt met de vakantie beginnen !

Las Vegas, dag 1....

Ik werd vanmorgen op de Arubaanse tijd wakker dus 03.00 uur Vegas tijd. Ik ben toch maar een beetje blijven draaien tot een uur of 8 alvorens op te staan. Daarna de auto gepakt en naar de Target (groot warenhuis) gereden. place holder Daar eens op mijn gemak wat rond gekeken en wat dingetjes gekocht. Het is altijd weer een genot om in de bewoonde wereld rond te shoppen. Ik kocht ook een telefoon kaartje voor mijn Amerikaanse telefoontje, zodat ik weer bereikbaar ben gedurende mijn trip. De Verizon doet het weer als vanouds. Daarna ben ik naar de door gereden naar de Boulevard shopping mall om daar wat rond te kijken. Ik zag wel een mooie sweatshirt maar die was me toch wat te duur. Ook heb ik Skagen horloges gezien maar wist niet wat voor type Monique wilde hebben. Dus nog even niet gekocht. Tijd genoeg nog! Bij de Ritz camera's kocht ik een mini statiefje, verder niets gekocht. Na de shopping mall ben ik doorgereden naar Frys elecronics. Daar heb ik eens op mijn gemak rond gekeken. Wat een Mega zaak is dat toch. Je wordt gewoon duizelig van al die elektronica. Alles hebben ze er. Ik heb er een usb tv adapter gekocht zodat ik de video's op DVD kan zetten. Ook heb ik er wat gegeten, iets vegetarisch. Wel gezond maar niet zo heel lekker. Tegen drieën was ik uitgeshopt en wou ik even naar de kamer met mijn nieuwe spullen spelen. Ze waren echter net aan het poetsen dus heb ik alles maar weer in de auto gegooid en meende ik maar even het uitgegeven geld te moeten terug verdienen aan de gokkast. Dat had ik beter niet kunnen doen. Er zat geen enkel schot in en ik ging ook nog te lang door in de hoop dat het tij wel zou keren. 80 of 100 dollar pleiten, shit !!!! Nou ja , ik moet maar denken dat het met de winst van vorige keer nog altijd in de plus is. Wat teneergeslagen ging ik terug naar de kamer en heb ik even met de nieuwe spullen gespeeld. Daarna met de auto naar de overkant gereden en geparkeerd in de parkeergarage van het Stratosphere hotel. Deze hoge toren leek me uitstekend geschikt om wat mooie nightshots te maken. Het is niet echt druk in Vegas op het moment dus ik kon gelijk een kaartje kopen voor de tower. Daarna langs wat winkeltjes gelopen en natuurlijk weer door een mega groot casino. Bij de ingang van de toren werden alles tassen nagekeken en moest ik door de metaal detector. Gelukkig had ik mijn ministatiefje in een 'geheim vakje van mijn fototas gedaan want ik betwijfel of ik zelfs dat had mogen meenemen van de chagrijnige medewerker. Daarna de lift in en zoals altijd dus weer veel te vroeg al op de plek. Het uitzicht was fenomenaal, echt prachtig. Je kunt helemaal rondom lopen en vegas tot in de weide omgeving van achter het glas bewonderen. Ook is er een outdoor deck vanwaar je ook de attracties op het dak kunt bekijken. Ik heb daar een tijdje rondgekeken en daarna op een bankje gezeten een lekkere capuchino gedronken. Intussen zakte de zon en ben ik weer naar buiten gegaan om een zwik foto's te schieten van een verlicht Vegas met een mooie lucht op de achtergrond. Ik miste wel mijn statief, ook omdat ik het ministatiefje eigenlijk nergens goed op kon zetten. Het enige 'stabiele' waren de verrekijkers dus die heb ik maar als ondergrond gebruikt. Ik heb maar veel geknald in de hoop dat er wat bruikbaars bij zit. Het was in elk geval zeker de moeite waard en ik ben blij dat ik deze attractie gedaan heb. Daarna ben ik terug naar het hotel gereden om de foto's te bekijken. Er zaten mooie plaatjes bij. Daarna ben ik nog even een mega grote knakworst halen als avond eten en toen kon ik er weer tegen. Behalve de gok tegenvaller kon ik weer terug kijken op een heerlijke dag.

place holder

Las Vegas: dag 2....

vanmorgen weer redelijk vroeg wakker geworden en rustig opgestaan. Om negen uur vertrokken naar het Red Rock hotel om daar aan te schuiven aan het ontbijtbuffet. Volgens recensies moet het erg goed zijn dus ik was benieuwd. Ofschoon de afstand maar zo'n 14 km is rijd ik er toch bijna drie kwartier op. Veel stoplichten en zo. Dankzij de onvolprezen gps rijd ik er zo heen en zet de auto in de parkeergarage. Met de lift moet ik een verdieping zakken alvorens ik zoals gewoonlijk midden in het casino sta. Het buffet staat netjes aangegeven en ik zie al snel waar ik moet zijn. place holderDe prijs is in elk geval dik in orde, nog geen 10 dollar. Ik herken het buffet van de foto's die ik op een Vegas site gezien heb. Ik wordt naar mijn stoel geleid en krijg op verzoek een kan koffie voorgezet. Ik maak eerst een verkenningsronde langs de lekkernijen en schep daarna mijn bordje vol. Het is allemaal lekker maar om het nou met een dikke negen te waarderen gaat me iets te ver. Het buffet van Circus Circus doet hier zeker niet voor onder. De recente die ik gelezen had ging eigenlijk over het lunch buffet dus misschien dat daarom de vergelijking niet helemaal eerlijk is. Desalniettemin eet ik me al snel strak en na achterlating van een tip loop ik richting casino. Ik wil eigenlijk mijn fotospul uit de auto gaan halen om het hotel verder te verkennen maar blijf steken in het casino. Ik besluit om een poging te doen om het verloren geld van gisteren terug te winnen. Verder zal ik er niet over uitweiden maar volstaan met de mededeling dat "what happens in Las Vegas, stays in Las Vegas". Het Hotel lijkt vrij nieuw en alles ziet er behoorlijk luxueus en netjes uit. Nadat ik eerst in de verkeerde garage mijn auto loop te zoeken vind ik hem uiteindelijk na een half uurtje terug. Terug in Vegas rijd ik door naar het Bellagio's waar ik de auto parkeer. Ik loop daarna richting MGM terwijl ik ondertussen zoveel mogelijk via de tussenliggende hotels binnendoor loop. Daarna steek ik over en loop via de andere kant weer naar de auto. Tegen vijfen rijd ik terug naar het hotel. Ik zet de foto's op de laptop en moeg een beetje uit. Het plan voor vanavond is om naar de Freemont experience te gaan kijken. Ik wil de auto laten staan en de bus pakken. Freemont ligt ten noorden van de strip grenzend aan de wijken van Las Vegas waar je beter niet kunt komen. Ik wil niet het risico lopen om daar in het donker terecht te komen. Om een uur of zeven loop ik naar de voorkant van het hotel en maak wat foto's van de ingang. Daarna ga ik op zoek naar de halte van de Deuce bussen. Ik zie er net een voor mijn neus voorbij rijden die iets verderop stopt. Ik ga naar de halte en moet een minuut of 10 wachten voordat de volgende bus komt. Om het simpel te houden koop ik voor 5 dollar een dagkaart en prop me in de inmiddels propvolle bus. Een Amerikaan maakt wat grapjes over mijn lengte en ik gein wat terug. Aangekomen op het eindpunt herken ik het oude Vegas van de foto's. Ik ben tien minuten voor het hele uur gearriveerd dus de videoshow begint zo. Het is enorme drukte en iedereen staat zo'n beetje te wachten tot de video show begint. Stipt op tijd begint het spektakel en gedurende zo'n 10 minuten kun je op het plafond een show bewonderen op s'werelds grootste videoscherm. Het is wel aardig maar ook weer niet zo super geweldig als ik me had voorgesteld. Om mooie foto's te maken is het ook veel te druk dus ik heb het al snel bekeken daar. Ik loop een stel mensen achterna die lijken naar de bus te gaan. Daar staat een flinke rij maar alles kan mee. Tegen negenen ben ik weer in het hotel en nadat ik de fotospullen op de kamer heb gezet ga ik nog even bij de Mac in het hotel een hamburger eten. Dat is trouwens een hele wandeling zo van de ene kant van het hotel naar de andere. Na het eten bekijk ik nog even de foto's maar die vallen tegen . Morgen beter, zullen we maar zeggen.

Las Vegas: dag 3...

Omdat ik nog vol zat van het eten gisteren besloot ik het ontbijt maar over te slaan. Ik had op internet een Wal mart gezien en die wou ik gaan zoeken. Nadat ik het waypoint in de GPS had gezet ging ik tegen negenen op pad. Aangekomen op de bestemming bleek er ooit wel een Wal Mart gezeten te hebben maar die was inmiddels verhuisd. Ik programmeerde het nieuwe adres in de gps en reed verder. Ik heb het echter niet kunnen vinden en ben daarom maar doorgereden naar de Boulevard shopping Mall om voor een horloge en een geurtje voor Monique te kijken. Ik besloot het horloge te kopen dat het meest leek op de modellen die ze gemeeld had en werd, nadat ik vertelde toerist te zijn naar de gift wrap afdeling gestuurd alwaar ik op vertoon van mijn paspoort een kortingkaart kreeg. Daarmee kreeg ik 11 procent korting op al mijn aankopen. Ook het geurtje was geen probleem bij de Dillard. Omdat mijn telefoonkaartje al aardig leeg was ging ik vervolgens weer verder op pad richting Target om een kaartje erbij te kopen. Vlak voor de Target zag ik opeens een grote Wal Mart langs de weg. Snel sloeg ik af en gelijk een nieuwe waypoint gemarkeerd. Ik wilde pinnen maar de pinautomaat sloeg gelijk op tilt van mijn pasje en weigerde vervolgens dienst. Een voorteken ?? Ik ben op mijn gemak de winkel rondgelopen en heb een paar gympen en een telefoon kaart gekocht. Het blijft verbazingwekkend hoe gigantisch groot die shops zijn. Onze Price Smart is er niks bij ! place holderNa de Wal Mart vond ik dat ik genoeg shops gezien had en reed ik richting Strip naar het Luxor hotel. Ik wilde daar een 3d iMax film gaan bekijken. Ik parkeerde de auto in de parkeergarage en ging naar binnen. In het atrium zag ik dat er ook een iMax ride was, zo'n film waarin je mee beweegt en ik besloot om die te gaan kijken. Ik kocht een kaartje en moest nog 10 minuten wachten. De film duurde een kwartier en ik moet eerlijk zeggen dat ik er zeeziek van werd. Het was wel aardig maar wel een stuk kleiner als back to the future in Universal studio's. Na de film heb ik nog een kopje koffie gedronken bij de starbucks. Tegen drieën weer even naar de kamer gereden alwaar ik in slaap ben gevallen. Tegen zessen weer wakker geworden en gegeten aan het buffet in het hotel. Daarna de fotospullen opgeladen en te voet de strip afgelopen tot het venetian hotel. Bij Treasure Island stond een grote massa mensen te wachten op de piraten show en daar ben ik maar even bij gaan staan. Na 10 minuten werd er echter omgeroepen dat de show i.v.m. de harde wind gecanceled werd. Ik vond de wind wel meevallen maar ja, ik ben dan ook geen piraat. De hele massa zette zich in beweging en het duurde even voordat de boel weer een beetje oploste. Onderweg heb ik foto's gemaakt en bij het Venetian ben ik omgedraaid en langs de andere kant weer richting Circus Circus gelopen. Tegen tienen was ik weer op de kamer. De foto's op de laptop gezet en een ervan bewerkt en op mijn site gezet. Ludwig was aan het skypen en die heb ik ook nog even aan de lijn gehad. Daarna gaan slapen. Morgen vertrek ik naar Zion. Twee, drie dagen Vegas is eigenlijk altijd wel genoeg voor mij. Ik ben dan altijd weer blij verder naar de rust te kunnen.

Las Vegas - Zion National Park....

vanmorgen rustig aan gedaan want Zion is niet zo ver van Vegas. Mijn uitcheck briefje in de bus gegooid en op pad gegaan. Nadat ik de grootste drukte van Vegas achter me had gelaten, ben ik even van de snelweg afUitzicht vanuit Motel gegaan om te tanken en een kop koffie te kopen. Het voelt altijd lekker om met een lekker bakkie koffie over de highways in de States te rijden, terwijl je weet dat thuis iedereen aan het werk is. Zonder problemen naar Springdale gereden. Een klein oponthoudtje onderweg i.v.m. wegwerkzaamheden. De klok in Springdale is een uurtje vooruit op Vegas en iets na tweeën lokale tijd kwam ik bij het motel aan. Daar ingecheckt en me op de kamer geïnstalleerd. Daarna het park ingereden en de canyon overlook trail gelopen. Dit is een korte trail (1,5 mijl) maar wel leuk en mooi. Ik had hem al eens gelopen bij mijn eerste doorreis door Zion park. Terug van de trail begint het wat te motregenen en valt er zelfs nog wat hagel. Daarna heb ik nog even in het visitors centre rondgekeken en ben toen terug gegaan naar de kamer. Daar even gaan liggen internetten maar al snel in slaap gevallen. Toen ik weer wakker was even naar de pomp gereden en wat eten ingeslagen. Voor de rest niet veel meer gedaan. Een beetje op de kamer met mijn tv kaartje gespeeld en wat foto's bekeken.

Zion National Park : dag 2....

Vanmorgen werd ik relatief laat wakker. Ik ga ook pas laat slapen, tegen half een. Weet ook niet hoe dat komt. Wel doe ik meestal smiddags al een tukje. Als ik dan even ga liggen ben ik zo vertrokken. Er was voor vandaag vrij slecht weer voorspelt maar dat leek vanmorgen wel mee te vallen. Ik ben daarom maar snel onder de douche gesprongen en op pad gegaan. Eerst even naar de pomp een kopje koffie en wat sandwiches ingeslagen en toen naar het park. Het is weekend dus vrij veel volk maar zo vroeg kun je nog makkelijkAngels Landing parkeren. Later is dat wel anders. Ik ben gelijk op de shuttle bus gesprongen en meegereden tot de startplaats van de Angels Landing trail. Deze trail stond al langer op mijn to-do list maar de vorige keer is het er niet van Angels Landinggekomen. Het is een trail die als 'streneous" te boek staat , inspannend dus want hij is 5 mijl (8 km) lang en gaat zo'n 1500 voet de hoogte in (500 m). De top is op 5800 voet (1933 m). Bovendien is hij berucht omdat je soms over een smal richeltje moet lopen met aan weerskanten een drop-of van honderden meters. Wel zijn er op die delen kettingen aangelegd waaraan je je kunt vasthouden. Zeker niet voor mensen met hoogtevrees !! Zoals een mede wandelaar zei, not only a physical challenge but also an emotional challenge ! Het was in elk geval leuk en indrukwekkend. Prachtige vergezichten en spectaculair klauterwerk. Ofschoon er op deze trail verschillende doden zijn gevallen (ook dit jaar nog eentje !) viel het wel mee qua engheid. Terug is eigenlijk het engste want dan moet je naar beneden kijken en zie je pas goed hoe hoog het is. Ook zijn je benen al een beetje van rubber dan. Alleen de laatste halve mijl is smal, daarna (daarvoor op de heenweg) is er niks aan de hand. Er was vrij veel volk op de been en dat is wel gezellig. Die Amerikanen hebben altijd het hoogste woord en er zitten altijd wel komieken tussen. De Duitsers waren er ook en een van hen heeft mij op de foto gezet. Volgens het boekje zou de trail 5 uur duren maar zo lang heb ik er niet over gedaan. Gelukkig had ik nu wel genoeg drinken bij me. Ook verder heb ik niet teveel gewicht meegenomen. In Vegas heb ik een goedkoop rugzakje gekocht en daar heb ik de camera in een t-shirt gewikkeld in gedaan. De blaas van de waterzak kan er ook in en verder wat boterhammen en zo. Toen ik weer beneden was ben ik een halte verder mee gereden met de shuttle en heb bij de Lodge een frietje + hamburger gegeten. Daarna weer naar het visitors centre en de parkeerplaats. Ik wilde even naar de kamer de foto's kijken maar daar waren ze nog aan het poetsen. Ik heb daarom nog maar een rondje door het park gereden en onderweg wat foto's gemaakt. Ik weet nog niet wat ik vanavond en morgen ga doen. Moet ik nog even over denken.

Zion National Park : dag 3....

Nadat ik de Zion folders bekeken heb besluit ik op pad te gaan voor de hidden canyon trail. Zoals gewoonlijk rijd ik eerst langs de pomp voor koffie en een broodje. Parkeren is om deze tijd nog geen probleem in het park en ik loop gelijk door naar de shuttle startplaats en stap op de bus. Bij Grotto picknick area stap ik uit enMe begin aan de trail. Ook deze route gaat flink de hoogte in en ik stap rustig maar gestaag door. Evenals bij de Angels landing trail zijn ook hier smalle stukken langs hoge drop-offs waar je je aan kettingen kunt vasthouden. De stukken zijn wel wat breder maar ook hier zeker niet geschikt voor mensen met hoogtevrees. Op een gegeven moment houdt de trail op en ga ik verder de canyon in. Er moet af en toe wat over rotsblokken heen geklauterd worden maar het is goed te doen . Ik passeer ook een kleine arch en maak wat foto's. Op een gegeven moment wordt het lastig door een ophoping van grote rotsblokken. Een mede-wandelaar die me achterop is gekomen lukt het na enkele pogingen om er langs te komen. Ik probeer het ook nog een keer maar besluit dan toch op te geven, Misschien kan ik er wel overheen komen maar ik moet ook nog terug. Ik heb geen zin om te vallen of mijn fotoapparatuur te beschadigen dus ik keer terug richting trail. Onderweg kom ik nog meer mensen tegen die doorgelopen zijn en ze vragen me allemaal of ik de arch gezien heb. Ik stel iedereen gerust en loop door tot ik op een splitsing in de trail kom. Daar gekomen sla ik af naar een ander viewpunt, de weeping rock. Dat is slechts een kort stukje lopen en daar zie ik een overhangende rots waar continue water ut sijpelt. Ik hou de camera onder een t-shirt om droog te blijven en maak wat foto's. Daarna loop ik weer terug naar de shuttle stopplaats en stap weer op de bus richting visitor centre. Ik rij naar Springdale en ga even naar de kamer. Ik zag bij het visitor centre foto's van Pink coral sand dunes en besluit daar naar toe te rijden om te kijken. Het is zo'n 50 km en de rit gaat door een uitbundig geel heide landschap. De zandduinen vallen tegen. 90 Procent is opengesteld voor Pink Coral Sand Dunesquadracers en die zie ik op Aruba al genoeg, Ik had gehoopt op mooie gladde woestijnlandschappen maar zie alleen een berg zand met veel bandensporen. Ik loop nog een stukje de duinen in maar het wordt er niet beter op. Ook loopt het niet echt lekker door het mulle zand. Ik besluit het dan ook maar voor gezien te houden en rij terug naar Springdale. Onderweg steken nog een stuk of vier herten over. Op de kamer probeer ik met de koffiezetter wat Ramen bakjes te maken maar dat is niet echt een succes. Het water wordt net niet heet genoeg om de boel gaar te krijgen. Ik eet het maar half rauw op om toch wat warms binnen te krijgen. S'avonds ga ik tegen negenen weer het park ik waar het inmiddels stikdonker is. Ik stap op de bus en rijd mee tot de 3e stop. Daar loop ik naar een wat hoger gelegen uitzichtspunt waar ik hoop een mooie foto te maken van de drie patriarchs met mooie sterren op de achtergrond. Ik tuig mijn statief op en laat mijn ogen wennen aan de duisternis. Het is erg eenzaam zo in het donker maar de sterrenhemel is absoluut schitterend. Hier is geen lichtvervuiling en de hoeveelheid sterren die je ziet maken dat je je klein voelt. De foto wil echter niet echt lukken. Het is zo donker dat de sluitertijden errug lang worden en op een gegeven moment wordt ik toch een beetje zenuwachtig dat ik de laatste bus terug ga missen. Ik geef het op en loop weer terug naar de stopplaats. Daar zie ik nog iemand staan te wachten in het licht van mijn zaklampje. Na zo'n tien minuten verschijnt de bus die mij en mijn metgezel terug brengt naar de parkeerplaats. Als ik het park uitrijdt zie ik in het licht van de autolampen nog een katachtig beest oversteken. Ik vermoed dat het een soort vosje is waar de buschauffeur vanmiddag over vertelde. Ik zal eens op internet zoeken of ik een foto kan vinden. Misschien was het ook toch wel een gewone kat maar het lijkt me niet. Na een drukke dag is het goed rusten en ga ik naar mijn bedje.

Zion National Park : dag 4....

Vanmorgen op de kaart gezien dat er nog een deel van Zion park is dat minder bekend en druk bezocht is : KolobKolob canyon. De ingang ligt zo'n 60 km van het motel vandaan. Ik rij eerst langs de pomp voor koffie maar die blijkt wegens computerproblemen gesloten. Ik rij daarom verder door naar een deli waar ik een capuchino en een croissant met cheese, ham en eggs koop. Onderweg naar Kolob eet ik mijn ontbijt. Aangekomen loop ik eerst even door het (kleine) visitors centre. Daar is niet veel te zien en ik stap weer in de auto en rijd het park binnen. Er is geen toegangs controle maar ik heb toch een jaarpas dus hoef sowieso geen kaartje te kopen. Bij de eerste parkeerplaats stop ik en zie dat er een trailstart is. De trail volgt een kreek door de canyon en is ongeveer 5 mijl. Ik besluit de trail te lopen ook al had ik me eigenlijk voorgenomen het vandaag rustig aan te doen om de spieren wat rust te gunnen. De trail gaat door een bomen- en plantenrijke omgeving omgeven door hoge rotspartijen. Er zijn nauwelijks mensen en ik hoop misschien wat wildlife tegen te komen. Helaas gebeurt dat niet. Het enige beestje dat ik zie is een muis-achtig wezentje dat vanuit een holletje zand naar boven aan het duwen is. Als ik een foto wil maken laat hij zich niet meer zien. Na een uurtje of wat kom ik aan het eind van de trail waar een enorme (natuurlijke) overkapping in de rots is. Op zich best een imposant natuurverschijnsel. De route terug is dezelfde als heen en dus weer een beste wandeling. Ik ben blij als ik uiteindelijk de auto weer in zicht krijg. Ik rij weer verder langs de scenic route en stap af en toe uit om een foto te maken. Ook hier zijn weer fraaie vergezichten. Tegen drieën verlaat ik het park en rij terug naar Springdale. Op de kamer laad ik mijn wasgoed in en begeef me naar de laundry. Ik gooi de was in de machine en begeef me vervolgens naar het Zion outdoor centre om de spullen voor de Narrows morgen te reserveren . Om 8.00 uur kan ik de spullen halen. Daarna rijd ik nog enkele keren op en neer naar de laundry totdat de was klaar is. Vervolgens nog even langs de supermarkt om wat te eten te halen. Op de kamer eet ik een knoflookbrood met kaas en hou nog wat over voor morgen. Daarna moeg ik een beetje uit en type ik het reisverslag. Morgen vroeg op pad om een beetje goed licht in de Narrows te hebben.

Zion National Park : dag 5....

Vanmorgen eerst met het thuisfront gebeld en daarna de spullen voor de Narrows hike gaan ophalen in het outdoor centre. Ik wilde vroeg op pad maar kreeg toch weer het hele praatje + video te horen en zien. Daarna nog even een paar sandwiches bij de pomp gehaald en terug op de kamer de broek aangetrokken. Zo tegen negenen was ik in het park en nadat ik daar de canyoneers (schoenen) had aangetrokken stapte ik op de shuttle om tot het eindpunt mee te rijden. Daarna nog een kleine 2 km lopen alvorens de rivier in te stappen. Ik ben deze keer iets verder gelopen dan de vorige keer. Ik kon deze keer een paadje om het diepe stuk waar ik vorige keer ben gestopt, vinden. Een echtpaar had me iets daarvoor gezegd dat ik nog mijlen verder kon. Helaas gebeurde er dit keer toch het onvermijdelijke en ging ik grandioos op mijn bek. Ik stapte even op de verkeerde steen en gleed voluit op mijn rug het water in. Ik stond razendsnel weer op maar was nu wel aan een kant zeiknat. De waterdichte broek was niet van boven waterdicht dus ik had ook een natte kont. Ik was snel genoeg weer overeind om te voorkomen dat het water de rugzak in zou lopen dus daar viel de schade nog mee. Mijn fotospul zat netjes in waterdichte drybags dus daar kon niks mee gebeuren. Ik heb de trui uitgetrokken en zo goed mogelijk uitgewrongen en daarna maar weer aangedaan. Als je eenmaal gevallen ben loop je niet relaxt meer en sowieso had ik al ruim 4 uur door het water ploeteren achter de kiezen. Ik begon duidelijk moe te worden en besloot toch maar om te draaien. Op de een of andere manier loopt stroomafwaarts altijd sneller dan opwaarts en ik heb er zo'n beetje de helft van de tijd voor nodig gehad. Natuurlijk maak ik op de terugweg nog nauwelijks foto's en dat scheelt ook behoorlijk wat tijd. Je moet toch elke keer de rugzak van je rug halen, de camera uit de zak halen en het statief optuigen. Als de foto gemaakt is alles nogmaals in omgedraaide volgorde. Ik was blij dat ik weer terug was bij de Temple of Sinawava en de laatste kilometers tot de bus trokken zich erg lang. Ik had behoorlijk de pijp leeg en voelde allerlei pijntjes in de spieren. Tegen vijf uur was ik weer bij de auto en reed ik terug naar de kamer om daar de outfit uit te trekken. Alles even onder de kraan gespoeld en daarna naar de winkel terug gebracht. Daarna op mijn bedje gaan liggen en er niet meer af gekomen. Ik was echt kapot mu ! Ik heb maar de restjes die ik nog had opgegeten en ben niet meer weg geweest. Ik geloof niet dat ik nog had kunnen lopen, hahaha.

narrows1narrows2narrows3

Zion National Park : dag 6....

Vandaag wou ik er een rustig dagje van maken. Ik heb nog volop spierpijn en ben nu ook wel een beetjeplace holder uitgekeken in Zion. Vanmorgen eerst bij de deli een capuchino en een croissant met ham, cheese en egg gehaald. Deze in de auto opgegeten terwijl ik onderweg ging naar St. George. Dat is de "grote" plaats hier en ik dacht daar maar eens heen te rijden om te kijken wat er te beleven viel. Onderweg blijkt in Springdale een wielerwedstrijd voor senioren te zijn dus ik passeer allerlei wielrenners nadat een politie agent me heeft uitgelegd wat er aan de hand is. St. George stelt niet veel voor en ik was dan ook al snel weer op de terugweg naar Springdale. Nog even een foto gemaakt bij het Springdale bord en ook een kijkje genomen bij een van de vele rocks shops. Daarna bij het motel op internet enkele geocaches opgezocht en in de GPS gezet. Zo'n 3 km van het motel waren twee caches. Een ervan had ik snel gevonden de andere heb ik gelaten voor wat hij was omdat ik de toegangsweg niet kon vinden. Daarna heb ik in de supermarkt wat drinken gekocht en ben ik bij "Blondies" een broodje steak met friet wezen eten. Dat was erg lekker en niet duur. Ik heb ook nog 100 bucks bijgepind want ik moet nog een keer tanken en eten en dat redde ik toch niet meer. Voor de rest heb ik het wel weer even gezien hier en ben ik blij dat ik morgen weer naar Vegas en richting huis kan.

Zion National Park - Las Vegas....

Iets voor twaalven verlaat ik Springdale en begeef me richting Las Vegas. Zoals gewoonlijk verloopt de reis View from Stratosphere Towersnel en voorspoedig en ik besluit vlak voor Vegas om nog even langs de Outlet shopping Mall te gaan voor wat last minute inkopen. Per vergissing programmeer ik echter de verkeerde Mall in de GPS en kom ik uit bij de Premium shopping Mall. Omdat ik nu vanaf het noorden kom passeer ik een deel van Vegas waar je liever niet komt. Ik controleer nog maar even of de autodeur goed op slot zit wanneer ik voor een stoplicht moet stoppen. Gelukkig ben ik al snel weer in betere buurten. Ik herstel mijn waypoint in de GPS en rij door naar het factory outlet centre. Ik loop wat door de Mall en eet een bakje sushi. Vervolgens stap ik weer in de auto en zet de GPS richting Wall Mart. Alweer programmeer ik de verkeerde en rij dus een stukje om. Uiteindelijk beland ik toch bij de goede Wall Mart en loop ook daar nog een rondje doorheen. Ook bekijk ik de Petco en Office Mart daarnaast. Ik koop een souveniertje voor Max en rij daarna naar het Hotel. Ik check in en installeer me op de kamer. Ik had de vorige keer een benzinepomp vlak in de buurt ontdekt en daar gooi ik voor de laatste keer de tank vol. Daarna weer naar het hotel om me voor de laatste keer vol te stoppen aan het buffet. Daarna pak ik alles in de koffers. Vannacht moet ik vroeg op dus ik ga op tijd naar bed.

Las Vegas - Aruba....

Na een erg kort nachtje gooi ik mijn uitcheck briefje in de bus en rij zonder problemen naar de car rental. Ik lever de auto in en stap op de shuttle die me naar het vliegveld brengt. Het blijft een genot hoe alles zo perfect geregeld is in de States. Niet precies zoals ik gewend ben op Aruba ;-). Bij het inchecken heb ik weer de hulp nodig van een medewerker omdat de incheck computer vastloopt bij mijn e-ticket. Dat schijnt vaste prik te zijn met mijn arubaanse ticket. Na het incheck ritueel neem ik nog een kopje cappuchino en wacht ik tot ik kan instappen. We vertrekken keurig op tijd en de rest van de reis verloopt voorspoedig. Terug op Aruba bel ik Monique die al voor de airport staat als ik met mijn koffers naar buiten stap.

Ik kan weer op een fijne vakantie terug kijken. Het was wat snel na mijn vorige trip, misschien iets te snel maar ik heb toch weer wat nieuwe hightlights gezien. De Angels Landing trail was bijvoorbeeld onvergetelijk. Volgend jaar sla ik een keertje over om naar Cambridge te gaan maar daarna gaat het zeker weer kriebelen. Hopelijk vinden we een goede oppas voor Max zodat we een keertje samen kunnen gaan. Het lijkt me leuk om Monique een keer rond te leiden langs de Red Rocks.